Τα ελαστικά είναι το σημαντικότερο αναλώσιμο μέρος του αυτοκινήτου, το μοναδικό που μας κρατάει στο έδαφος. Συνεπώς πρέπει να γνωρίζουμε πότε το υλικό του έχει υποστεί μεγάλη φθορά και δεν μπορεί να προσφέρει την απαιτούμενη πρόσφυση. Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους ελέγχου γίνεται με τη βοήθεια των δεικτών που βλέπετε στη φωτογραφία.
Οι συγκεκριμένοι δείκτες βρίσκονται στην επιφάνεια του ελαστικού ανάμεσα στο πέλμα, που έρχεται σε επαφή με το οδόστρωμα. Το πλήρες όνομά τους είναι «Δείκτες Φθοράς Πέλματος». Παρατηρώντας τους συγκεκριμένους δείκτες, ο καθένας μπορεί να υπολογίσει πόσο έχει φθαρεί το πέλμα του ελαστικού.
Video: Δες πως γίνεται η κατασκευή των σύγχρονων ελαστικών
Σε ένα καινούριο ελαστικό, το βάθος πέλματος κυμαίνεται κοντά στα 8 χιλιοστά. Ο δείκτης φθοράς έρχεται στην ίδια ευθεία με το υπόλοιπό πέλμα, όταν η μείωση του πέλματος φτάσει στα 1,6 χιλιοστά. Αυτό είναι και το κατώτατο νόμιμο όριο για ένα αυτοκίνητο. Βέβαια, όλοι οι κατασκευαστές προτείνουν να γίνεται αντικατάσταση των ελαστικών όταν το βάθος πέλματος μειωθεί στα 3 χιλιοστά για τα θερινά και στα 4 χιλιοστά για τα χειμερινά ελαστικά.
Να τονίσουμε κάπου εδώ ότι ο «Δείκτης Φθοράς Πέλματος» δε δίνει ασφαλή εικόνα για τη γενική κατάσταση των ελαστικών. Μπορεί, για παράδειγμα, ένα ελαφρύ αυτοκίνητο χαμηλής ιπποδύναμης να έχει ικανοποιητικό βάθος πέλματος, αλλά ο χρόνος να έχει αλλοιώσει τις ιδιότητες του υλικού καθιστώντας το αναποτελεσματικό σε ένα απότομο φρενάρισμα.
Για να έχουμε γενική εικόνα της κατάστασης των ελαστικών πρέπει να βλέπουμε την ημερομηνία κατασκευής, μιας και μετά τα τρία έτη η κόπωση γίνεται αισθητή. Στη συνέχεια τον δείκτη φθοράς και τέλος αν η φθορά είναι ομοιόμορφη. Μόνο έτσι θα έχουμε μία ξεκάθαρη εικόνα της «υγείας» του ελαστικού. Έστω και ένα από τα παραπάνω στοιχεία να εμφανιστεί, είναι αρκετό για προχωρήσουμε άμεσα σε αντικατάσταση.
