Το ατύχημα μεταξύ των Johann Zarco (Esponsorama Racing) και Franco Morbidelli (Petronas Yamaha SRT) που έγινε στον 9ο γύρο του αυστριακού GP σίγουρα δεν το λες και συγκλονιστικό. Αν και στα 300χλμ./ώρα που κινούνταν οι δύο αναβάτες, ο Γάλλος, που χαρακτηρίζεται από επιθετικότητα στις κινήσεις του -όπως άλλωστε και κάθε αγωνιζόμενος που σέβεται τον εαυτό του- θα έπρεπε να είναι σαφώς πιο προσεκτικός και να έχει υπολογίσει καλύτερα την κίνηση του απέναντι στον Morbidelli που ήθελε να προσπεράσει.
Αυτό που ανάγει το συγκεκριμένο ατύχημα ωστόσο ανάμεσα στα πιο τρομακτικά τουλάχιστον των τελευταίων 10-15 ετών, είναι αυτό που ακολούθησε έπειτα, το οποίο θα μπορούσε να έχει στοιχίσει ακόμη και τη ζωή τουλάχιστον δύο αναβατών, με τον έναν από αυτούς να είναι ο εννιά φορές παγκόσμιος πρωταθλητής Valentino Rossi.
Παρακολούθησα το ατύχημα πάνω από μια ντουζίνα φορές στο replay και κάθε φορά η αντίδραση μου ήταν σχεδόν η ίδια με την πρώτη: τα μάτια σχεδόν να κλείνουν, η πιο τραγική σκέψη να περνά από το μυαλό μου και αμέσως μετά να έρχεται η ανακούφιση, αφού και οι δύο “πύραυλοι” εδάφους-εδάφους, που εκτόξευσε ο Zarco με την ενέργεια του, πέρασαν ξυστά, σχεδόν μαεστρικά τόσο από τον “Γιατρό” όσο και από τον Vignales που προπορευόταν.
Δεν ξέρω ποιος άγνωστος συμπαντικός νόμος κρύβεται πίσω από αυτή την ενορχήστρωση, αυτό το “παραλίγο” που θα μείνει για πάντα στην ιστορία του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος MotoGP και όχι μόνο. Δεν ξέρω αν οι δυο τους -επί της ουσίας και οι τέσσερις τους…- είχαν απλά την προστασία της τύχης ή αν όντως είχαν κάποιον άγιο μαζί τους να τους προσέχει. Το σίγουρο είναι ότι ο Rossi εκείνο το βράδυ προσευχήθηκε κάπου, όπως δήλωσε και ο ίδιος. Ο Ιταλός αφού συνομίλησε και με το Zarco για να εξακριβώσει αν όντως πρόκειται περί ειλικρινούς λάθους έδειξε να κατανοεί το πάθος του για διάκριση. Η τηλεμετρία δείχνει να υποστηρίζει την “συγνώμη” που ζήτησε ο αργότερα ο Γάλλος καθώς φανερώνει ότι τη στιγμή του ατυχήματος ο Zarco είχε φρενάρει αργότερα από κάθε άλλο προηγούμενο γύρο.
Από την άλλη όμως ο Rossi σύστησε περισσότερο σεβασμό από όλους τους αναβάτες προς όλους τους αναβάτες. Όπως και ο νικητής του αγώνα Andrea Dovisiozo αλλά και οι Joan Mir και Jack Miller (2ος και 3ος) αργότερα στη συνέντευξη τύπου, ανέφερε ότι τα ατυχήματα είναι μέρος των αγώνων. Ο Miller θέλοντας να ελαφρύνει λίγο το κλίμα ίσως το έθεσε πιο σωστά λέγοντας ότι “αν σκέφτεσαι λογικά δεν ανεβαίνεις σε μια μοτοσυκλέτα MotoGP για να πηγαίνεις με 350 χλμ./ώρα και να τρίβεις αγκώνες με άλλους” προσθέτοντας όμως ότι κανείς δεν θέλει να βλέπει ποτέ κάτι τέτοιο.
“Είμαστε πολύ τυχεροί σήμερα, κάποιος μας έσωσε” είπε και ο Vinales που περισσότερο άκουσε παρά είδε τη μοτοσυκλέτα του Zarco να χτυπά στον τοίχο και έπειτα να εκτοξεύεται πάνω λίγο πάνω από το κεφάλι του. Ο Ισπανός, που άφησε στην κυριολεξία το τιμόνι πέρασε τα χέρα του πάνω από το κεφάλι και έσκυψε (δείτε τη σχετική φωτογραφία), μίλησε επίσης και για την επικινδυνότητα που έχει η ίδια η στροφή λέγοντας ότι είναι πολύ εύκολο για έναν αναβάτη να κάνει εκεί λάθος, σε μια στροφή σχεδόν 90 μοίρες με τις μοτοσυκλέτες να φρενάρουν από ταχύτητες που ξεπερνούν τα 300 χλμ./ώρα.
Λίγος περισσότερος σεβασμός είναι λοιπόν η… σύσταση του Γιατρού προς τους υπόλοιπους… “παράφρονες”, ο οποίος στη δύση της τεράστιας καριέρας του τα είδε κυριολεκτικά ΟΛΑ, αλλά ευτυχώς είναι ακόμη μαζί μας σε ένα κομμάτι, όπως και οι άλλοι τρεις.
