Το όνομα «McLaren» είναι ταυτισμένο με τη Formula 1, χάρη στα επιτεύγματα μίας από τις πιο επιτυχημένες μη εργοστασιακές ομάδες στην ιστορία του σπορ. Ωστόσο, ο ιδρυτής της, ο Νεοζηλανδός Bruce McLaren, δεν αρκέστηκε στις συμμετοχές του σε Γκραν Πρι της κορυφαίας κατηγορίας.
Το 1966, όταν άρχισε το πρωτάθλημα Can-Am (Canadian-American Challenge Cup), ο McLaren ήταν έτοιμος – αλλά όχι μόνο ως οδηγός. Ήταν ιδιοκτήτης ομάδας και, κυρίως, κατασκευαστής – εν μέρει τουλάχιστον – του πρωτοτύπου με το οποίο θα έτρεχε. Το αυτοκίνητο έφερε την κωδική ονομασία M1B, καθώς αποτελούσε βελτιωμένη εκδοχή της M1A, του αρχικού σπορ πρωτοτύπου που είχε κατασκευάσει για τα Can-Am ο Bruce McLaren, με πλαίσιο χωροδικτύωμα, κινητήρα Oldsmobile V8, μετάδοση Hewland και λοιπά εξαρτήματα από την Cooper.
Με την ίδια λογική του παζλ, ο McLaren προχώρησε στη δημιουργία της M1B, αν και στην περίπτωσή της αξιοποιήθηκαν τα χαρίσματα των τεχνικών εγκεφάλων Michael Turner, Robin Herd και Tyler Alexander, οι οποίοι κατόπιν θα έκαναν μεγάλη καριέρα στην F1.
Ο Bruce McLaren συνεργάστηκε και πάλι με την Elva, που είχε ήδη προχωρήσει στην παραγωγή 24 αντιγράφων της αρχικής M1A. H διάδοχός της, η Μ1Β, ήταν βελτιωμένη σε όλους τους επιμέρους τομείς και ως προς τον κινητήρα υπήρχε μεν ο ίδιος V8 της Oldsmobile, αλλά τώρα ήταν καταλλήλως περιποιημένος από τον βελτιωτικό οίκο Traco. Η απόδοση πλησίαζε τα 500 άλογα, ενώ το συνολικό βάρος της M1B ήταν 1.043 κιλά. Ήταν ένα μικρό θηρίο που, ακόμη και δύο σπουδαίοι οδηγοί, όπως ο McLaren και ο συμπατριώτης του, ο Chris Amon, δυσκολεύονταν να δαμάσουν. Η συμπεριφορά της M1B επιδεινώθηκε έτι περαιτέρω όταν τοποθετήθηκε ο βαρύτερος, αλλά πολύ πιο ισχυρός κινητήρας της Chevrolet.
Εν τέλει η πρώτη αυτή McLaren δεν κέρδισε το πρωτάθλημα Can-Am το 1966. Η ομάδα του Bruce τερμάτισε δεύτερη, μια θέση αξιοθαύμαστη για έναν οργανισμό που προοριζόταν μεν για τη δόξα, όχι όμως με την πρώτη απόπειρα.
