Το Yamaha FZR1000 ήταν η απάντηση της ιαπωνικής εταιρείας στην κατηγορία των σπορ μοτοσικλετών άνω των 750 κ.εκ. Με τη δημιουργία της πρώτης γενιάς το 1987, οι Ιάπωνες προσπάθησαν να συνδυάσουν την υψηλή τεχνολογία του 20βάλβιδου κινητήρα του FZ750 με νέες λύσεις αναφορικά με τη σχεδίαση του πλαισίου, με το FZR1000 να υιοθετεί για πρώτη φορά σε μοτοσικλέτα παραγωγής το αλουμινένιο πλαίσιο δύο δοκών, το οποίο η Yamaha ονόμαζε Deltabox.
Διαβάστε επίσης: Πιο κοντά στην παραγωγή η ηλεκτρική Triumph TE-1
Οι 20βαλβίδες του κινητήρα, πέντε ανά κύλινδρο ήταν κάτι μοναδικό για τα δεδομένα των δύο τροχών και ένα “σήμα κατατεθέν” για την εταιρεία των τριών διαπασών που το είχε εφαρμόσει ακόμη και σε μονοκύλινδρους κινητήρες για να βελτιώσει την καύση και κατά συνέπεια την απόδοση.
Οι πρώτες σημαντικές βελτιώσεις για το FZR1000 ήρθαν από την Yamaha το 1991 με τον κινητήρα να αυξάνει την χωρητικότητα του από τα 989 τα 1002 κ.εκ. και την ισχύ του στους 145 ίππους, φέροντας και νέα και μεγαλύτερα καρμπυρατέρ 238 χλστ. της Mikuni. Παράλληλα άλλαξε η κλίση των κυλίνδρων μέσα στο πλαίσιο, ώστε να μειωθεί το μήκος του μεταξονίου και να αποκτήσει η μεγάλη FZR μια πιο σπορ συμπεριφορά.
Η Yamaha FZR1000 ξεχώριζε επίσης για το σύστημα EXUP που έφερε στην εξάτμιση, επί της ουσίας μια ηλεκτρονικά ελεγχόμενη πεταλούδα που επέτρεπε στους Ιάπωνες να βελτιώσουν σημαντικά τη λειτουργία του μεγάλου εν σειρά 4κύλινδρου κινητήρα στις χαμηλές στροφές, χωρίς να θυσιαστεί η απόδοση στο υψηλό φάσμα λειτουργίας. Το σύστημα αυτό επηρέασε τη σχεδίαση των συστημάτων εξαγωγής και άλλων κατασκευαστών και παρέμεινε στην παραγωγή για πολλά χρόνια φτάνοντας έως και το Yamaha R1.
Διαβάστε επίσης – Honda SH150i: Διαθέσιμη η νέα έκδοση Sporty (+τιμή)
Η Yamaha FZR1000, ειδικά η δεύτερη γενιά του, κατάφερε να αποσπάσει πολύ θετικές κριτικές για τον ολοκληρωμένο χαρακτήρα και την απόδοση της στο δρόμο. Αυτό παρά το βάρος που έφτανε στα 236 “γεμάτα” κιλά και διαχώριζε σε μεγάλο βαθμό τη θέση της από την σημαντικά ελαφρύτερη -αλλά και με μικρότερη ισχύ- κλάση σπορ μοτοσικλετών των 750 κ.εκ., όπως έκανε και η τελική της που έφτανε πάνω από τα 270 χλμ./ώρα.
Το σπορ “πλήγμα” για την μεγάλη ιαπωνική 4κύλινδρη ήρθε το 1992, με την Honda να παρουσιάζει το αντίπαλο δέος που έκανε… reset στην κατηγορία και άκουγε στο όνομα CBR900RR Fireblade. Η ιαπωνική “Λεπίδα” της Honda, αν και με μικρότερη ισχύ και χωρητικότητα είχε με το μέρος της ένα βάρος (περίπου 30 κιλά χαμηλότερο) που δεν είχε να ζηλέψει κάτι από τα 750 και έκανε το FZR1000 να δείχνει σχεδόν… τουριστικό.
Βέβαια το παραπάνω δεν μείωνε την αξία του FZR1000 που κατάφερε να βρει τη δική του θέση στην αγορά, μέχρι και το 1994 που σταμάτησε η παραγωγή του, κάπου ανάμεσα στο Fireblade και το πανίσχυρο Kawasaki ZZR1100, την ταχύτερη τότε μοτοσικλέτα παραγωγής στον κόσμο.
Αναμφίβολα η 1000άρα της Yamaha έχει τη δική της ιστορική αξία και σύντομα θα θεωρείται και επίσημα κλασική, ενώ δύσκολα μπορεί πλέον να τη βρει κάποιος στη χώρα μας ως μεταχειρισμένη, σε καλή κατάσταση. Ωστόσο ένα εξαιρετικό “παράδειγμα” από το μακρινό 1992 ήταν διαθέσιμο στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Με μόλις 11.300 χιλιόμετρα σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του, η μοτοσικλέτα άλλαξε χέρια αντί του ποσού των 8.440 ευρώ. Αν βρείτε και εσείς μία εδώ στα πάτρια εδάφη μην την αγνοήσετε.
