Το αυτονόητο, όταν μιλάμε για τα πιο επιτυχημένα μονοθέσια όλων των εποχών, είναι να αναδυθούν εικόνες από τη δεκαετία του ’80, του ’90 και των πρώτων χρόνων των ’00s. Σχήματα όπως η McLaren–Honda MP4/4 (στην οποία έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο μας εδώ), η Williams–Renault FW14, η Ferrari F2004 κ.ά. έγραψαν ιστορία, επειδή κονιορτοποίησαν τον ανταγωνισμό και σάρωσαν πρωταθλήματα.
Ωστόσο, ανάμεσα στα αυτοκίνητα – θρύλους της Formula 1 στέκει σε περίοπτη θέση – και μάλιστα κατευθείαν από τη γένεση του παγκόσμιου πρωταθλήματος οδηγών – η εκπληκτική Alfa Romeo 158/159 «Alfetta». Κατά τη διετία 1950-51 συμμετείχε σε 54 Grand Prix και αναδείχθηκε θριαμβεύτρια στα 47 εξ αυτών – και μάλλον δεν χρειάζεται να ειπωθεί κάτι περισσότερο. Ιδιαίτερα δε στο παρθενικό πρωτάθλημα της F1, το 1950, η Alfetta κέρδισε σε όλους τους αγώνες της σεζόν (με την εξαίρεση της Ινδιανάπολης, η οποία περιλαμβανόταν μεν στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, αλλά υπό ένα ιδιόμορφο καθεστώς).
Στην πραγματικότητα η υπέροχη 158 ήταν ένα από τα αριστουργήματα του «μάγου» της μηχανολογίας Gioacchino Colombo. Και, βέβαια, ήταν προπολεμική: κατασκευάστηκε το 1937 και με τις επιδόσεις της εντυπωσίαζε 13 ολόκληρα χρόνια αργότερα, όταν κλήθηκε να επιδείξει τα αγέραστα προσόντα της αφού τελείωσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.
Ο ρυθμός εξέλιξης των αυτοκινήτων της εποχής δεν ήταν, φυσικά, ταχύς, καθώς οι ομάδες και τα εργοστάσια προσπαθούσαν να συνέλθουν από την περιπέτεια του μεγάλου πολέμου. Παρόλα αυτά, η Alfetta 158/159 έγραφε τη δική της εποποιία, με τον υπερτροφοδοτούμενο, οκτακύλινδρο εν σειρά κινητήρα του 1,5 λίτρου, ο οποίος ξεκίνησε από τους 200 ίππους περίπου και έφτασε στους άνω των 300.
Μονταρισμένο σε ένα πρωτόγονο σασί και με συνολικό βάρος που δεν ξεπερνούσε τα 800 κιλά, το ιταλικό μοτέρ έστρωσε τον δρόμο του θριάμβου για την Alfetta αλλά και για τιτάνιες μορφές, όπως ο Nino Farina και ο Juan–Manuel Fangio.
