Κυριακή πρωί. 7:30 η ώρα και με το που ανοίγω τα μάτια μου το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να πάρω το κινητό και να δω τι γίνεται με τις πυρκαγιές που σαρώνουν την χώρα μας. “Μπαίνω” λοιπόν να διαβάσω και βλέπω την φωτογραφία σου ρε Βασίλη! Και σκέφτομαι “τι βιντεάρα θα έκανες πάλι με τα… αεροπλανικά σου”. Και πριν καλά καλά το συνειδητοποιήσω, διαβάζω στον τίτλο “αυτός είναι ο αδικοχαμένος εθελοντής πυροσβέστης”…
Κομπιάζω, μπαίνω στο θέμα και διαβάζω την ανακοίνωση της οικογένειάς σου… Το ονοματεπώνυμο της Έλλης Καμπάκου, της γυναίκας σου, να την υπογράφει. Ο χρόνος σταματάει. Βρίσκομαι να διαβάζω για τον θάνατό σου. Τα μάτια βουρκώνουν, σκέφτομαι πως μερικές μέρες πριν τα λέγαμε για να κανονίσουμε μια βόλτα. Και τώρα γράφω για εσένα. Αλλά όχι για κάποιο ωραίο σου βίντεο, όχι για κάποια κατασκευή drone, αλλά για τον θάνατό σου… Ως εθελοντής πυροσβέστης. Η ανιδιοτέλεια πάντα σε χαρακτήριζε και την εισέπραξα από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε.
Αντίο φίλε Βασίλη! Εύχομαι δύναμη και κουράγιο στην γυναίκα σου και στα δυο σου παιδάκια! Πάντα σου άρεσε να πετάς ψηλά!
Στο video που ακολουθεί θα ακούσουμε τα λόγια του Υποδιοικητή 6ου Πυροσβεστικού Σταθμού Βασίλη Βαθρακογιάννη κατά την διάρκεια ενημέρωσης των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής της Ιπποκράτειου Πολιτείας τρία ολόκληρα χρόνια πριν. Λόγια που είναι μαχαιριά στην καρδιά και ίσως κάνουν κάποιους αρμόδιους να… νιώσουν.
“Είναι δεδομένο πως μια ημέρα στην περιοχή θα έχουμε δασική πυρκαγιά”…
