Ο τίτλος ίσως φαντάζει άτοπος σε εκείνους που γνωρίζουν τη Μύκονο μόνο από την πλευρά της κραιπάλης, του ξέφρενου γλεντιού, της υπερβολής, του ξενυχτιού αλλά και σε εκείνους που δεν έχουν επισκεφθεί τη Μύκονο μα έχουν άποψη.
Σε ένα ταξίδι – αστραπή βρέθηκα προ ημερών στη Μύκονο, στα βαφτίσια της εγγονής του φίλου μου Νίκου Αρμάου. Για πολλοστή φορά εισέπραξα αυτό που λατρεύω στη δική μου Μύκονο. Την απόλυτη έννοια της λέξεως οικογένεια, την τήρηση των παραδόσεων, την πλήρη κάλυψη της έννοιας φιλοξενία αλλά και του γλεντιού που οριοθετεί την κορύφωση της χαράς για εκείνους που έχουν είτε φιλική σχέση είτε συγγενική και συμμετέχουν στην τελετή βάπτισης.
Η εκκλησία της Αγίας Μονής, πίσω από τον γιαλό, μικροσκοπική, σε σημείο που η τελετή έγινε στον προαύλιο περιτειχισμένο χώρο που χώραγε δεν χώραγε δέκα άτομα. Οι παπάδες απέριττοι, με ταπεινά ράσα και ύστερα το τραπέζι στην ταβέρνα του Νίκου, από τις πιο παλιές και με εξαιρετική ποιότητα φαγητού ταβέρνες της Μυκόνου. Οικογένειες με παιδιά, φίλοι και παρέες απολάμβαναν τις στιγμές, τον ανοιξιάτικο ήλιο και την παραδοσιακή νησιώτικη μουσική, που ένωσε ντόπιους και ξένους σε μοναδικούς χορευτικούς συνδυασμούς.
Αυτή είναι η Μύκονος της οικογένειας και αυτή την στιγμή ετοιμάζεται να βιώσει ένα ακόμη ξέφρενο καλοκαίρι, περιμένοντας εκατομμύρια τουρίστες με τα χούγια και τις συνήθειές τους.
Καλό καλοκαίρι Μύκονος και καλή υπομονή, θα ξανάρθει ο Σεπτέμβρης και θα βρεις πάλι το ανθρώπινο πρόσωπό σου μέσα από την κάθαρση της ηρεμίας.
