Ιούνιος 2005, κάπου στη Στερεά Ελλάδα. Ζέστη, πολύχρωμο πλήθος, ησυχία. Μετά, θόρυβος πολύς θόρυβος και χώμα. Κάπου εκεί βρέθηκα δίπλα στον Γιάννη Μπεχράκη έτοιμος να φωτογραφίσω τον «πόλεμο»του Ακρόπολις.
Κείμενο-Φωτογραφία: Δημήτρης Καπνόρριζας/14Studio
Μια τυχαία συνάντηση
Δεν είχε τύχει μέχρι τότε να συναντήσω από κοντά ένα μάχιμο πολεμικό φωτογράφο. Παρόλο που επαγγελματικά δεν είχα ποτέ ασχοληθεί με το φωτορεπορτάζ, πάντα με ενδιέφερε αυτό το είδος και περισσότερο οι φωτογράφοι που το υπηρετούσαν. Η μοίρα το έφερε έτσι και εκείνη τη μέρα βρέθηκα να δουλεύω κοντά σε ένα τέτοιο φωτογράφο καλύπτοντας μια ειδική διαδρομή (νομίζω Δίκαστρο λεγόταν, ή Παύλιανη, συγγνώμη αλλά πέρασαν χρόνια) του Ράλι Ακρόπολις.
Το θέμα ήταν ένα «άλμα» δίπλα σε ένα μικρό κτίσμα, μεγέθους ντουλάπας, στη μέση του πουθενά. Έφτασα καθυστερημένος και ως συνήθως βρήκα πολλούς συναδέλφους να έχουν σχηματίσει ένα μεγάλο στριμωγμένο γκρουπ στην έξοδο του άλματος. Προσπάθησα να βρω κάπου αλλού να κάτσω ώστε να μην τους εμποδίζω αλλά και να μπορώ να δουλέψω βλέποντας το θέμα μου από μια διαφορετική γωνία. Βρήκα λοιπόν μία θέση στην άκρη του δρόμου, γεμάτη αγκάθια που την παράσταση έκλεβε από τα συμπαθή στοιχεία της χλωρίδας, μία αιχμηρή απαγορευτική πινακίδα για τους θεατές.
Περίμενα λίγο για να ξεκινήσει η ειδική και μετά «χώθηκα» και δεν ήμουν ο μόνος… Εκεί, βρέθηκα δίπλα στον Γιάννη Μπεχράκη έτοιμος να φωτογραφίσω τον «πόλεμο» του Ακρόπολις. Στρώσαμε και οι δύο τα γιλέκα μας πάνω στα αγκάθια και αφού λύσαμε κάτι διαδικαστικές φωτογραφικές λεπτομέρειες του τύπου «Μήπως είμαι μέσα στο κάδρο σου;» περιμέναμε να περάσει ο πρώτος αγωνιζόμενος. Ο αγώνας ξεκίνησε, το περιβόητο όμως άλμα δεν στάθηκε ικανό από μόνο του να μου κρατήσει το ενδιαφέρον. Το πιο εντυπωσιακό θέμα ήταν ο ίδιος ο Γιάννης Μπεχράκης, να φωτογραφίζει με έναν ευρυγώνιο φακό τα αυτοκίνητα να πετάνε πάνω και μέσα από τα αγκάθια. Οπότε άρχισα να φωτογραφίζω αυτόν καθώς φωτογράφιζε. Στο τέλος, σκονισμένοι, αλληλοσυστηθήκαμε ανταλλάσσοντας στοιχεία για να του στείλω τις φωτογραφίες και φύγαμε από την ειδική. Εγώ έφυγα με το άγχος να προλάβω να μπω στο επόμενο σκέλος και αυτός έφυγε χαλαρός φορώντας το καπέλο από τη Καταιγίδα της Ερήμου και όλα τα παράσημα του Reuters γιατί κάπου πιο ‘κει, τον περίμενε λίγα χρόνια αργότερα ένα Βραβείο Πούλιτζερ.
Δεν υπάρχει «αναπαύσου εν ειρήνη» για έναν φωτογράφο…
Καλό ταξίδι Γιάννη Μπεχράκη. Φεύγεις μόνος με τη φωτογραφική σου μηχανή και μένουμε εμείς πίσω, με τις φωτογραφίες σου να μας θυμίζουν τον χειρότερο και καλύτερο εαυτό μας.
