…έλεγε κάποτε χιουμοριστικά ο Χάρρυ Κλυνν, περιγράφοντας όμως μια οδυνηρή πραγματικότητα της χώρας μας. Τελικά δεν έχει μόνο η χώρα μας αυτή την ικανότητα αλλά και η αναμφίβολα προηγμένη Σουηδία, όπου βρέθηκα προ μηνών για επαγγελματικό ταξίδι. Όχι περισσότεροι από 5 πόντοι χιόνι ήταν ικανοί να τινάξουν στον αέρα τη λειτουργία του διεθνούς αεροδρομίου Arlanda της Στοκχόλμης.
Η ιστορία έχει ως εξής: Πετούσαμε το πρωί με άφιξη στη Στοκχόλμη στις 11:15 με στόχο στις 12:30 να αναχωρήσουμε για Αθήνα. Η λιλιπούτεια χιονόπτωση που λέγαμε καθυστέρησε την άφιξη της πτήσης στη Luleä με αποτέλεσμα να χάσουμε την ανταπόκριση.
Λίγο πριν από την προσγείωσή μας η επικεφαλής πληρώματος καμπίνας έκανε αναγγελία για τις πτήσεις που θα χρησιμοποιούσαν όσοι έχασαν τις ανταποκρίσεις με υπαιτιότητα της αεροπορικής εταιρείας κι ανάμεσά τους κι εμείς. Φτάνοντας στη Στοκχόλμη η άγνοια των υπαλλήλων για την αντικατάσταση των εισιτηρίων (!!!) αλλά και η αναζήτηση των αποσκευών, μας οδήγησε να επικοινωνήσουμε με Ελλάδα, ώστε το πρακτορείο εδώ να μας εκδώσει τα εισιτήρια που ουσιαστικά όφειλε να μας προσφέρει η συγκεκριμένη αεροπορική εταιρεία.
Ήρθαν τα εισιτήρια με email, κάναμε check in στα αυτόματα μηχανήματα, καθ’ υπόδειξη των αρμόδιων υπαλλήλων του αεροδρομίου, όμως φτάνοντας να παραδώσουμε τις αποσκευές μάς είπαν ότι η πτήση αναχωρεί σε λίγο και δεν προλαβαίναμε να επιβιβαστούμε! Νέο τηλέφωνο στην Αθήνα, νέα εισιτήρια για διαφορετικές πτήσεις και άφιξη στην Αθήνα μέσω Μονάχου στη 01:45 μετά τα μεσάνυχτα αντί για τις 17:00 που ήταν προγραμματισμένο να φτάσουμε.
Κι όλα αυτά χωρίς καμία συγγνώμη από κανέναν ανευθυνοϋπεύθυνο και με τρεις φορές έκδοση εισιτηρίων για το ίδιο ταξίδι.
