Δομικό στοιχείο της προσωπικότητας ενός πρωταθλητή – και πόσο μάλλον ενός παγκόσμιου πολυπρωταθλητή – είναι η ολοκληρωτική έλλειψη μηχανισμού αυτοαμφισβήτησης. Όταν ο Vettel σβούριξε σαν πρωτάρης στον 6ο γύρο του ιταλικού Γκραν Πρι και ακολούθως επανήλθε στην πίστα με επικίνδυνο – για τους άλλους και τον εαυτό του – τρόπο, το μόνο που δεν πέρασε από το μυαλό του ήταν να αυτομαστιγωθεί. Στη Μόντσα τερμάτισε 13ος, με το ίδιο αυτοκίνητο που κέρδισε τον αγώνα ο Charles Leclerc. Στην Ιταλία θεωρούν τον Γερμανό τελειωμένο από τη Ferrari – και μάλλον θα ένιωθαν ανακούφιση εάν ο Seb ανακοίνωνε, π.χ., πως φεύγει από την ομάδα παρόλο που έχει άλλον ενάμιση χρόνο στο συμβόλαιό του ή αποσύρεται γενικώς από τη Formula 1 – οτιδήποτε τέλος πάντων αρκεί να αδειάσει τη γωνιά στο Μαρανέλο.
Για τους Τιφόζι οι έννοιες της επιείκειας και της υπομονής είναι άγνωστες – αν και οι ίδιοι θα έλεγαν πως δεν κάνουν τίποτε άλλο εκτός από το να επιδεικνύουν καρτερικότητα. Στο κάτω κάτω, ανέχονται την αφλογιστία της Ferrari από το 2007, όταν ο Kimi Raikkonen κατακτούσε το τελευταίο πρωτάθλημα οδηγών για τους Κόκκινους.
Το γεγονός είναι ότι ο Vettel μοιάζει να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση απόδοσης, σαν να επιδιώκει να γνωρίσει τον χειρότερο δυνατό εαυτό του. Το γιατί συμβαίνει αυτό είναι σύνθετο: Έχει να κάνει με τα χαρακτηριστικά του φετινού μονοθεσίου και επίσης με το μυαλό του. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ο Sebastian Vettel στα 32 του χρόνια και με τέσσερις παγκόσμιους τίτλους δεν είναι επ’ ουδενί «ξοφλημένος». Αλλά ακόμη κι αν ήταν, πολύ δύσκολα θα έφευγε από την F1 από την πίσω πόρτα και με το κεφάλι κατεβασμένο. Αν μη τι άλλο, αυτό δεν θα του το επέτρεπε το πνεύμα και η κληρονομιά που άφησε ο Michael Schumacher στον συμπατριώτη επίγονό του.
