Το μόνο που μένει είναι να δούμε πλάνα in car από μονοθέσια της F1 με τους πιλότους να ελέγχουν το τιμόνι με τους μηρούς, ενώ οι ίδιοι θα… στρίβουν τσιγάρο ή θα πληκτρολογούν μήνυμα στους αγαπημένους τους.
Μα τι άλλο να σκεφτεί κάποιος βλέποντας τον Charles Leclerc να περνά τέρμα γκάζι από την περίφημη 130 R στη Σουζούκα συγκρατώντας με το δεξί του χέρι τον αριστερό του καθρέφτη;
Οι τηλεοπτικές εικόνες ήταν κυριολεκτικά απίστευτες: ποιος θα περίμενε ποτέ ότι μία από τις πιο γρήγορες και απαιτητικές στροφές του κόσμου, η διαβόητη 130 R των 310 χλμ./ώρα και των τεσσάρων πλευρικών g θα μεταμορφωνόταν σε μια συνηθισμένη καμπή, σε ένα «ευκολάκι»;
Η απορία που ανακύπτει αμέσως αφορά το εάν είναι πλέον οι οδηγοί τόσο καλά προετοιμασμένοι και προσαρμοσμένοι στις φορτίσεις που κάποτε θεωρούνταν έως και συντριπτικές για τον ανθρώπινο οργανισμό.
Εάν, επιπλέον, τα μονοθέσια είναι σήμερα τόσο σταθερά και ασφαλή ώστε δεν προκαλούν την παραμικρή ανησυχία στους αγωνιζόμενους και, άρα, τους επιτρέπουν να κάνουν πράγματα τα οποία έως πρότινος θεωρούνταν αδιανόητα. Και, κατά συνέπεια, δεν μπορεί παρά να αναλογίζεται κάποιος πού πήγε εκείνο το σπορ, προϋπόθεση του οποίου ήταν πως αφορούσε αποκλειστικά και μόνο στους κορυφαίους οδηγούς του κόσμου, σε μια ελίτ τρόπον τινά, με ικανότητες να δαμάζουν μηχανικά θηρία κατά πολύ ανώτερες του συνηθισμένου και φυσιολογικού.
Ο νεανίας Leclerc, με αυτή τη θρασεία άνεσή του στην 130 R, καταρρακώνει κάθε εντύπωση ότι οι οδηγοί της Formula 1 διαθέτουν ξεχωριστά και σπάνια προσόντα. Αν ο πιλότος της Ferrari παίρνει μια τέτοια στροφή ενώ πασπατεύει τον καθρέφτη του, μια στροφή η οποία στο παρελθόν έχει στείλει στο νοσοκομείο ή ακόμη και στον άλλο κόσμο εκείνους που δεν τη σεβάστηκαν όσο έπρεπε, τότε ολόκληρος ο κόσμος των Grand Prix έχει φύγει εκτός τροχιάς, «έχει χάσει το apex». Και μάλλον οριστικά.
