Ήταν αρχές Ιούλη του 2004. Όλη η Ελλάδα ζούσε στον πυρετό των Ολυμπιακών Αγώνων που θα άρχιζαν σε ένα μήνα, την Παρασκευή 13 Αυγούστου. Οι ξένοι ζούσαν την τραγωδία τους ότι τα έργα δεν θα τελείωναν έγκαιρα και ότι κινδύνευαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Εμείς όμως ήμασταν σίγουροι ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί αφού είμαστε σπεσιαλίστες της τελευταίας στιγμής.
Εγώ από την πλευρά μου σκεφτόμουν με τι θέμα να ξεκινούσα το TractioN της επόμενης σεζόν που θα άρχιζε το Σεπτέμβριο του 2004.
Η αλήθεια είναι πως η γέφυρα του Ρίου Αντίρριου με είχε εντυπωσιάσει όπως έφτανε στην ολοκλήρωση της και ήθελα κάτι να κάνω μαζί της.
Ο Μάνος ήταν δεν ήταν 20 χρονών τότε, οπότε κάποια στιγμή γυρίζω και του λέω: Αν έβρισκα ένα πολύ γρήγορο αυτοκίνητο και περνούσα πάνω από τη γέφυρα με όσα περισσότερα χιλιόμετρα μπορούσα θα άρεσε στους πιτσιρικάδες; Η ακαριαία ενθουσιασμένη απάντηση του με έβαλε να ξεκινήσω την διαδικασία για την πραγματοποίηση του εγχειρήματος. Πρώτη επαφή με τον υπεύθυνο Δημοσίων Σχέσεων της εταιρίας Γέφυρα Α.Ε που είχε την ευθύνη κατασκευής του έργου το νεαρό Βασίλη Ευθυμίου. Η απάντηση του ήταν άμεση και θετική.
Έμενε να βρω το κατάλληλο αυτοκίνητο. Εκείνες τις ημέρες είχε φτάσει στη χώρα μας η Enzo Ferrari και στην επικοινωνία που είχαμε με τον ευτυχή ιδιοκτήτη της επίσης η απάντηση του ήταν άμεση και θετική.
Οργανώθηκαν τα πάντα και μια ημέρα πριν η γέφυρα δοθεί στην κυκλοφορία, που σημαίνει ότι ήταν ιδιωτικός χώρος χωρίς κυκλοφορία, χωρίς ανθρώπους με πλήρη ασφάλεια όπως σε μια πίστα, η Enzo κατέβηκε από το κλειστό τρέιλερ και βάλαμε μπροστά τον κινητήρα να ζεσταθούν λάδια και νερό. Περιμέναμε από στιγμή σε στιγμή να έρθει και το ελικόπτερο για να κάνουμε και κάποιες λήψεις από αέρος. Δυστυχώς λίγο πριν φτάσει στην Κόρινθο η άδεια πτήσης του ανεκλήθη για λόγους ασφαλείας!
Δείτε εδώ όλα τα απίστευτα ρεκόρ του 2019
Είπαμε δεν πειράζει θα ανεβούμε στον κεντρικό πυλώνα και θα κάνουμε πλάνα από ψηλά. Ούτε αυτό όμως έμελλε να συμβεί γιατί εκείνη τη στιγμή έγινε διακοπή ρεύματος! Όταν όμως θέλεις πολύ να γίνει κάτι τότε θα γίνει όσα εμπόδια κι αν παρουσιαστούν.
Με το Μάνο συνοδηγό να κρατά με το χέρι του την κάμερα που ήταν ανάμεσα στα χέρια μου για την περίπτωση που θα ξεκολλούσαν οι βεντούζες στήριξης, ξεκινήσαμε από την πλευρά του Ρίου προς το Αντίρριο. Δεν είχα αφαιρέσει επίτηδες το traction control και έχει καταγραφεί στην κάμερα να ανάβει διαρκώς μέχρι σχεδόν τα 150 χιλιόμετρα.
Δεν χρησιμοποίησα οριακά το μήκος της γέφυρας για τα φρένα επειδή το αυτοκίνητο ήταν με μηδενικά χιλιόμετρα και λίγο πριν σηκώσω το πόδι μου από το γκάζι το κοντέρ είχε φτάσει τα 340 χλμ./ώρα!
Ίσως τα ωραιότερα και ανεπανάληπτα χιλιόμετρα της ζωής μου.
