Οι μεγάλες προσωπικότητες κάνουν μεγάλα λάθη και ο Ferdinand Piech θα μπορούσε να αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα γι’ αυτή τη μικρή, πικρή αλήθεια της ζωής. Διότι, το πανίσχυρο αφεντικό της Volkswagen είχε την υπερβολικά τολμηρή – έως υπερφίαλη – απαίτηση από τους υφισταμένους του στο Group να μεταμορφώσουν τη VW σε μια μάρκα πολυτελείας, η οποία δεν θα ανταγωνιζόταν απλώς επί ίσοις όροις τις άλλες γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες. Θα τις έκανε σκόνη παίζοντας στη δική τους έδρα.
Κάπως έτσι το 2002 προέκυψε το Volkswagen Phaeton, μια υπερπολυτελής ναυαρχίδα, μια σύγχρονη λιμουζίνα που περιέφερε τον εξοπλισμό της με μια απροκάλυπτη δόση νεοπλουτισμού και έπαρσης. Υπερεξοπλισμένο με κάθε είδους καινοτομία της εποχής, αλλά και με έναν 12κυλινδρο κινητήρα σε διάταξη «W», το Phaeton ήταν σκέτη πρόκληση – και από πολλές απόψεις. Γιατί κάποιος να ξόδευε ένα ογκωδέστατο ποσό χρημάτων για να αποκτήσει το μεγαλύτερο σε διαστάσεις I.X. επιβατηγό αυτοκίνητο παραγωγής της Volkswagen, ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να στραφεί σε καταξιωμένες επιλογές αυτής της κατηγορίας, ακόμη και εντός VW Group, όπως, π.χ., στο Audi A8;
Όπως αποδείχθηκε στην πράξη, ο Piech, παρά το δαιμόνιο μυαλό του, είχε πέσει τραγικά έξω, καθώς το αγοραστικό κοινό δεν γοητεύτηκε από ένα πανάκριβο, τεράστιο σεντάν με το σήμα της πάλαι ποτέ «λαϊκής» Volkswagen. Το Phaeton παρέμεινε στην παραγωγή επί 12 χρόνια, οι πωλήσεις του όμως ήταν απογοητευτικές. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι το συγκεκριμένο μοντέλο ήταν ένα σεμινάριο επιχειρηματικού σχεδιασμού που προσέφερε ο Ferdinand Piech στον εαυτό του. Του κόστισε κάτι παραπάνω, αλλά μάλλον χάρη στο Phaeton έμαθε να σέβεται περισσότερο, αφ’ ενός τον ιδιαίτερο χαρακτήρα των εταιρειών που διαφεντεύει και αφ’ ετέρου το κριτήριο των πελατών του.
