Για κάποιο λόγο που μπορεί να είναι αλλά και να μην είναι συμπτωματικός, το τελευταίο διάστημα έρχονται στην επικαιρότητα άγνωστες πτυχές της ιστορίας των Γκραν Πρι. Το γιατί αυτό ενδεχομένως να μην είναι τυχαίο, πιθανώς έχει να κάνει με την αλλαγή του διοικητικού καθεστώτος στη Formula 1.
Το κομβικό γεγονός θα πρέπει να είναι η απομάκρυνση του πάλαι ποτέ πανίσχυρου μονοκράτορα Bernie Ecclestone. Ο οποίος λειτουργούσε πάντα σαν pater familiae, σαν πατέρας – προστάτης που δεν επέτρεπε επ’ ουδενί αποκαλύψεις για τα ενδοοικογενειακά του σπορ.
Τώρα πια όμως, με τους Αμερικανούς της Liberty στο κουμάντο, τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Τα παλιά κιτάπια ανοίγουν πιο εύκολα, κάτι που ούτως ή άλλως συνηθίζουν οι Αμερικανοί – αρκεί βεβαίως να έχει διασφαλιστεί η παραγραφή των αδικημάτων λόγω παρέλευσης χρόνου. Ας ελπίσουμε ότι, στο πλαίσιο αυτής της «κρίσης διαφάνειας», το πιο μεγάλο και πιο τραγικό μυστικό της Formula 1, δηλαδή οι τεχνικές παράμετροι στο θανατηφόρο ατύχημα του Ayrton Senna, επιτέλους θα αποκαλυφθούν πλήρως.
Επί του προκειμένου όμως, το ενδιαφέρον προσελκύει ο Ross Brawn, ένας άνθρωπος που επηρέασε όσο ελάχιστοι την πορεία του σπορ. Είτε ως τεχνικός διευθυντής στη Benetton και τη Ferrari, είτε ως ιδιοκτήτης ομάδας, είτε υπό την τρέχουσα ιδιότητά του στη διοίκηση της Formula 1, ο Brawn έχει κάνει πολλά. Και ξέρει πολύ περισσότερα.
Προσφάτως, λοιπόν, ο Ross Brawn αποφάσισε να διαψεύσει δημόσια τον Flavio Briatore, ο οποίος καυχάται ότι ήταν εκείνος που ανακάλυψε πρώτος το ταλέντο του Michael Schumacher. Ο Brawn, περιπαίζοντας κάπως τον αιωνίως κομπορρήμονα Ιταλό, λέει ότι η απίστευτη ταχύτητα του Schumi είχε γίνει αντιληπτή πολύ πριν «ξυπνήσει» ο Briatore και τον κλέψει από τον Eddie Jordan και τον πάρει στη Benetton. Ο Ross Brawn λέει ότι όταν ο ίδιος ήταν στην ομάδα της Jaguar στο πρωτάθλημα σπορ – πρωτοτύπων, η μεγάλη αντίπαλος ήταν η Mercedes.
Το 1991, κάποιους μήνες προτού ο Jordan δώσει τη μεγάλη ευκαιρία στον Γερμανό να κάνει μια έκτακτη συμμετοχή στο Γκραν Πρι του Βελγίου, ο Brawn και οι συνεργάτες του στην Jaguar είχαν καταλάβει τι εστί Schumacher. Διότι εκείνοι έβλεπαν τους χρόνους που έκανε στη «βάρδιά» του, όποτε δηλαδή έπαιρνε το τιμόνι από τους άλλους οδηγούς της Mercedes. «Με τους άλλους δύο τους περνούσαμε, όταν όμως αναλάμβανε ο Schumacher, η Mercedes μας διέλυε» είπε ο Brawn. Και μολονότι τότε καμία ομάδα στους αγώνες αντοχής δεν δημοσιοποιούσε τους επιμέρους χρόνους των οδηγών τους, οι αντίπαλοι τηρούσαν το δικό τους γυρολόγιο. Και γι’ αυτό επί τη ευκαιρία ο Ross Brawn διέλυσε άλλον έναν παλιό μύθο: Ότι ο Michael Schumacher ήταν εξίσου καλός με τον Karl Wendlinger και τον Hainz–Harald Frentzen, οι οποίοι, υποτίθεται, δεν είχαν τις ευκαιρίες και το πανούργο μανατζάρισμα του Schumi ώστε να λάμψουν στη Formula 1.
Αλλά αυτό είναι ένα τεράστιο ψέμα. Κανένας Wendlinger και κανένας Frentzen δεν ήταν ισάξιος του Michael Schumacher. Το έλεγαν οι χρόνοι τους, στους ίδιους αγώνες με το ίδιο αυτοκίνητο. Το είπε και η πραγματικότητα – όσες και εάν ήταν οι ατυχίες του καθενός τους. Κυρίως όμως το λέει ο Ross Brawn, σαν έσχατος κριτής και μάρτυρας για το χάρισμα μιας αληθινής αγωνιστικής μεγαλοφυΐας όπως ο Schumi.
