Διαβάζουμε στο περιοδικό «Motor Sport» (Απρίλιος 1986) απόσπασμα από κείμενο του συντάκτη Gerry Phillips: «Η Ειδική Διαδρομή είχε σημεία που ήταν καλυμμένα από κόσμο, ενώ οι διοργανωτές δεν έδειχναν ιδιαίτερη ζέση για να τους απομακρύνουν δραστικά από τον δρόμο. Έβλεπε κάποιος μια συμπαγή μάζα ενθουσιασμένης, ανεξέλεγκτης, σχεδόν με υστερικές εκδηλώσεις ομάδας ανθρώπων, δευτερόλεπτα πριν από το να φτάσει το πρώτο αυτοκίνητο. Βέβαια η ευθύνη για την προστασία τους ήταν αποκλειστικά δική τους υπόθεση.
Οι θεατές γέμιζαν εντελώς τους δρόμους και άφηναν μόνο ένα μέρος, μια στενή λωρίδα για να περάσουν τα αγωνιστικά αυτοκίνητα που έρχονταν. Όταν πλησίαζαν και βρίσκονταν μόλις μερικά μέτρα μακριά, ακόμη και τότε οι θεατές έμεναν αρκετά κοντά για να φτάσουν να τα αγγίξουν καθώς περνούν, αντλώντας χειροκροτήματα από τους διπλανούς τους αν “τα πετύχουν”. Την ίδια στιγμή, οι ερασιτέχνες φωτογράφοι κάθονταν στη μέση του δρόμου, αποφασισμένοι να τραβήξουν μια παράτολμη φωτογραφία, όσο το δυνατόν πιο κοντά τους, και “πηδώντας” στην άκρη την τελευταία στιγμή. Οι οδηγοί έβλεπαν μπροστά τους ένα τείχος. Μια ανθρωπομπαριέρα, η οποία ήλπιζαν την τελευταία στιγμή να ‘‘ανοίξει’ για να περάσουν… Αλλά αυτοί ήταν σχεδόν αμετακίνητοι, σαν να ήταν ένα είδος τιμής ότι δεν φοβούνται και δεν απομακρύνονται… Την ίδια στιγμή, οι δρόμοι διαφυγής ήταν μπλοκαρισμένοι, και φυσικά τα πληρώματα ήταν αδύνατο να βρουν τον επιθυμητό αγωνιστικό ρυθμό, καθώς τα σημάδια των συνοδηγών, οι διασταυρώσεις και τα όρια των δρόμων ήταν όλα αόρατα».
Τα παραπάνω λόγια τα αναζήτησα και στάθηκα τυχερός που τα βρήκα. Ήταν αυτό που έψαχνα, μόλις είδα τη φετινή φωτό των νικητών του Monte-Carlo Rallye (κάτω), η οποία έχει κάτι από εκείνη τη λαμπρή δεκαετία του ’80, όταν τα «θηρία» του Gr. B μάζευαν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου στις Ειδικές Διαδρομές. Προφανώς πολύ μακριά από τα σημερινά (και σωστά) μέτρα ασφαλείας, αλλά ενδεικτικά από το κλίμα της εποχής. Τα χρόνια πέρασαν, ο κόσμος αραίωσε, αλλά ήταν η λατινικού τύπου αγώνες που οι θεατές τιμούσαν με την παρουσία τους και δεν έμεναν στα σπίτια τους. Φέτος διαγράφεται η πλέον ενδιαφέρουσα χρονιά των τελευταίων δεκαετιών και βλέποντας τις δύο με εξαιρετική ομοιότητα φωτογραφίες – και ας απέχουν 32 ολόκληρα χρόνια – ξέρουμε ότι τα ράλι είναι στο DNA των ανθρώπων. Αυτό είναι αρκετό όχι για να διασωθούν, αλλά για να διαπρέψουν!
