Το όνομα Chris Bangle δεν διεγείρει απαραιτήτως μόνο ευγενικά συναισθήματα στους αφοσιωμένους οπαδούς της BMW. Κι αυτό διότι επί των ημερών του ως επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος η βαυαρική εταιρεία κινήθηκε στα πλέον αμφιλεγόμενα μονοπάτια της ιστορίας της. Φυσικά, σε ό,τι αφορά τα concept cars, δηλαδή στα εκτός παραγωγής σχεδιαστικά πρωτότυπα, κανείς δεν μπορεί να ψέξει τον designer για υπερβολική τόλμη, εφόσον αυτός είναι εξ ορισμού ο λόγος ύπαρξης αυτών των μοντέλων. Κατά συνέπεια, η GINA δεν μπορεί να καταχωριστεί στις δημιουργίες του Bangle και της ομάδας του που εκνεύρισαν τους σκληροπυρηνικούς φίλους της BMW. Κι ας ήταν τόσο παράξενη και επαναστατική.
Η GINA ήταν κατ’ ουσίαν μια Z8 με ένα αμάξωμα από αλουμινένιο χωροδικτύωμα, το οποίο λειτουργούσε σαν σκελετός για το «πάνινο» κάλυμμά του. Πριν από περίπου μία δεκαετία, προέκυψε η ιδέα της GINA (από το «Geometry and Functions In ‘‘N’’ Adaptions», δηλαδή «Γεωμετρία και Λειτουργίες σε Άπειρες Εκδοχές») ως ενός σχήματος υπό συνεχή μεταμόρφωση. Με ένα σύστημα ηλεκτροκίνητων μοχλών και βραχιόνων, η GINA θα μπορούσε να αλλάξει μορφή κάτω από το δέρμα της. Το οποίο «δέρμα» ήταν ένα ελαστικό, αδιάβροχο ύφασμα τύπου Lycra (όπως τα μαγιό), αλλά με επίστρωση πολυουρεθάνης, το οποίο κάλυπτε απ’ άκρου εις άκρον ολόκληρο το αυτοκίνητο.
Η BMW GINA είχε μόλις τέσσερις επιφάνειες, δηλαδή τις πόρτες, το καπό εμπρός και τον πίσω χώρο αποσκευών. Για την πρόσβαση στον κινητήρα είχε προβλεφθεί ένα φερμουάρ βαρέος τύπου, στο μέσον του εμπρόσθιου τεμαχίου καλύμματος. Ακριβώς λόγω αυτής της οπής, ο αγγλόφωνος Τύπος άρχισε να κάνει πονηρά και ολίγον άσεμνα λογοπαίγνια με το όνομα του concept car, κάτι που στιγμάτισε την παρουσία της GINA. Τίποτα όμως δεν θα μπορούσε να την εμποδίσει από το να καταλάβει περίοπτη θέση στο μουσείο της BMW, ανάμεσα στις πλέον ρηξικέλευθες σχεδιαστικές ασκήσεις στις οποίες επιδόθηκαν οι σχεδιαστές της εταιρείας.
