Σφηνοειδής, φουτουριστική, τεράστια (με μήκος που υπερέβαινε τα πέντε μέτρα), με διαστημικό πίνακα οργάνων και χειριστήρια από το… Star Trek, η Aston Martin Lagonda υπήρξε – και εν μέρει παραμένει ακόμη και σήμερα – ένα μνημείο στην αλόγιστη υπερβολή. Κι αν μοιάζει εξωπραγματική με τα σύγχρονα δεδομένα, τώρα δηλαδή που πλέον μπορεί κάποιος να ισχυριστεί με αξιώσεις πειστικότητας ότι «τα έχει δει όλα» ως προς τα είδη και τα σχήματα των οχημάτων, φαντάζεται κανείς το δέος και την περιέργεια που προκάλεσε το 1976 η Aston Martin Lagonda.
Εκτός όλων των άλλων επιμέρους στοιχείων της, η Lagonda δεν έμοιαζε καν με τις υπόλοιπες Aston Martin. Κι αυτό διότι η βρετανική εταιρεία δεν κατασκεύαζε σεντάν και τετράθυρα μοντέλα, διατηρώντας το σκληροπυρηνικό σπορ/πολυτελές προφίλ της. Παρ’ όλα αυτά, στο μέσον της δεκαετίας του 1970 η Aston Martin, για άλλη μία φορά στην πολυτάραχη ιστορία της, αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Την ιδέα της παραγωγής ενός ακραία καινοτόμου αυτοκινήτου συνέλαβαν οι τότε ιδιοκτήτες της Aston, μια αμερικανοβρετανική τριάδα, με έφεση στην τεχνολογική πρόοδο και το βλέμμα σταθερά στραμμένο προς το μέλλον.
Η μηχανική βάση της Lagonda ήταν ένας κινητήρας V8, χωρητικότητας 5.340 κ.εκ. με απόδοση από 280 έως 480 ίππους (αναλόγως των περιποιήσεων από τους βελτιωτικούς οίκους). Με βάρος περίπου δύο τόνων και με την προβληματική τροφοδοσία των καρμπιρατέρ, η… φρεγάτα της Aston Martin ουδέποτε δικαίωσε τις προσδοκίες όσων ονειρεύονταν υψηλές επιδόσεις αντίστοιχες με τις εντυπώσεις. Αλλά και οι οπαδοί των ηλεκτρονικών… μπλιμπλικιών, με τους διακόπτες αφής, τα LED στον πίνακα οργάνων, τις ψηφιακές ενδείξεις κ.λπ., γρήγορα απογοητεύονταν από την αξιοπιστία των εφαρμογών του αύριο.
Εξάλλου η χειροποίητη Lagonda δεν ήταν καθόλου φθηνή: Το 1976 κόστιζε κάτι λιγότερο από 50.000 λίρες, όπερ αντιστοιχεί σε 292.000 με τη σημερινή ισοτιμία. Ακόμη και η τιμή της ήταν συνεπής στον κανόνα της εξωφρενικής, απόλυτης υπερβολής.
