Η Ferrari κάθε δέκα περίπου χρόνια κατασκευάζει ένα νέο, επετειακό αυτοκίνητο, περιορισμένης παραγωγής, στο οποίο ενσωματώνει όλη την εμπειρία που έχει συγκεντρώσει από την F1. Σήμερα θυμόμαστε την Enzo Ferrari που κλείνει φέτος τα 20 χρόνια της.
Κάθε Ferrari που αφήνει το εργοστάσιο του Maranello γράφει μία νέα χρυσή σελίδα στη βίβλο της αυτοκίνησης. Η ιταλική φίρμα αποτελεί για πολλούς το άγιο δισκοπότηρο της σπορ αυτοκίνησης και τον ορισμό του supercar. Δεν είναι όμως όλες οι Ferrari ίδιες. Υπάρχουν μερικές που είναι ξεχωριστές, καινοτόμες και επετειακές, αυτοκίνητα που αποτελούν ορόσημα στην ιστορία της μάρκας. Τέτοιες είναι οι 250 GT SWB, 250 GTO, με την οποία θα ασχοληθούμε πολύ σύντομα και βέβαια οι 288 GTO, F40, F50, Enzo και LaFerrari. Η βασική διαφορά που έχουν αυτές οι Ferrari είναι η καινοτομία, καθώς όλη η τεχνολογία που προέρχεται από τη F1 ενσωματώνεται στα αυτοκίνητα αυτά.
Enzo Ferrari λοιπόν. Το όνομά της αποτίει φόρο τιμής στον ιδρυτή και πατριάρχη της φίρμας, Enzo Ferrari. Ξεκίνησε να αναπτύσσεται το 1998, με τη βοήθεια και υπό την επίβλεψη του παγκόσμιου πρωταθλητή της F1, Michael Schumacher, και τέσσερα χρόνια αργότερα ήταν έτοιμη να γιορτάσει τα 60 χρόνια κατασκευής αυτοκινήτων Ferrari. Η Enzo κατασκευάστηκε στο Maranello από το 2002 ως το 2004, είναι αποκλειστικά χειροποίητη και παρήχθη σε μόλις 399+1 αντίτυπα, με το συν ένα να χαρίζεται στον Πάπα. Σαφώς δεν την κράτησε ο ίδιος για να κόβει βόλτες γύρω απ’ τη βασιλική του Αγίου Πέτρου, αλλά την έβγαλε σε φιλανθρωπικό πλειστηριασμό… Και βέβαια να επισημάνουμε πως δεν μπορούσε οποιοσδήποτε να αγοράσει μια Enzo, όχι μόνο λόγο κόστους, αλλά κυρίως διότι η ίδια η Ferrari θα επέλεγε τους αγοραστές, κρίνοντας ποιος είναι άξιος να την αποκτήσει. Σημειωτέον πως την περίοδο παραγωγής της ήταν η ταχύτερη, η ισχυρότερη και η πιο ακριβή Ferrari, όπως συνέβαινε πάντα με τα επετειακά αυτοκίνητα της μάρκας.
Και για του λόγου το αληθές, η Enzo εξοπλίστηκε με έναν ατμοσφαιρικό εξάλιτρο V12 κινητήρα 48 βαλβίδων, ο οποίος παρήγαγε 660 ίππους στις 7.800 σ.α.λ. και 660 κιλά ροπής. Η τελική ταχύτητα ξεπερνούσε τα 355 χλμ./ώρα, ενώ στην πράξη έχουν καταγραφεί αρκετές τελικές, ανάλογα με τις ατμοσφαιρικές συνθήκες και τη σωματική διάπλαση του οδηγού, με μέγιστη αυτή των 363 χλμ./ώρα. Τα 0-100 έρχονται σε μόλις 3,27 δλ., τα 0-200 σε 9,5 δλ., τα 0-300 σε 26,1 δλ., ενώ από στάση διανύει ένα χιλιόμετρο σε μόλις 19,6 δευτερόλεπτα. Τη μετάδοση της κίνησης στους πίσω τροχούς αναλαμβάνει ένα ημιαυτόματο-σειριακό κιβώτιο ταχυτήτων έξι σχέσεων, “δανεισμένο” από την F1, που πραγματοποιεί τις αλλαγές σε χρόνο 150 χιλιοστών του δευτερολέπτου, από τη στιγμή που ο οδηγός θα αγγίξει τα πτερύγια (paddles) που βρίσκονται πίσω απ’ το τιμόνι. Ήταν η πρώτη Ferrari χωρίς χειροκίνητο κιβώτιο και χωρίς την κλασική σχάρα των σχέσεων τύπου “Η”.
Οι καινοτομίες που κληρονομήθηκαν από την F1 δεν σταματούν στο κιβώτιο, καθώς το αυτοκίνητο ενσωματώνει ενεργά αεροδυναμικά βοηθήματα που προσαρμόζονται εν κινήσει με κυριότερη την πίσω πτέρυγα που ανοίγει σε συγκεκριμένη ταχύτητα. Ακόμη, υπάρχει μόλις ένα κεντρικό μπουλόνι σε κάθε τροχό, για γρήγορες αλλαγές ελαστικών. Ακόμη, για πρώτη φορά σε Ferrari, τέσσερα μεγάλα αεριζόμενα carbon ceramic δισκόφρενα φέρουν εις πέρας την επιβράδυνση του αυτοκινήτου. Και βέβαια, όλα τα κουμπιά που χρειάζεται ο οδηγός εν κινήσει βρίσκονται πάνω στο τιμόνι, όπως τα φλας, τα επίπεδα επέμβασης και απενεργοποίησης των συστημάτων υποβοήθησης (ESP, TCS κλπ.), αλλά και η όπισθεν! Πέραν όμως αυτών των χρηστικών καινοτομιών, θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς σπαρτιάτικο από πλευράς εξοπλισμού άνεσης, καθώς παράθυρα και καθίσματα είναι χειροκίνητα, δεν διαθέτει ηχοσύστημα, ενώ προαιρετικό και ιδιαιτέρως λιτό είναι το air condition με τρεις περιστροφικούς διακόπτες να το ελέγχουν.
Τη σχεδίαση του αυτοκινήτου ανέλαβε ο οίκος Pininfarina και συγκεκριμένα ο Ιάπωνας, τότε επικεφαλής Ken Okuyama, με τις ιαπωνικές επιρροές να είναι εμφανείς στο αυτοκίνητο. Η ξεκάθαρη εντολή που έλαβε από τη Ferrari ήταν η Enzo να θυμίζει μονοθέσιο της F1 και μάλιστα ακόμη περισσότερο από την F50. Το αποτέλεσμα δικαίωσε απόλυτα το στόχο, ειδικά αν δει κανείς το μυτερό της ρύγχος. Το αυτοκίνητο είναι κεντρομήχανο για καλύτερη κατανομή του βάρους του και εξ’ ολοκλήρου κατασκευασμένο από ανθρακονήματα, γεγονός που το καθιστά εξαιρετικά ελαφρύ, με το συνολικό του βάρος να μην ξεπερνά τα 1255 κιλά. Βεβαίως, ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στην αεροδυναμική κατά το σχεδιασμό της Enzo, με το αυτοκίνητο να δοκιμάζεται σε αεροδυναμική σήραγγα και να καταφέρνει αεροδυναμικό συντελεστή (Cd) 0,36.
Η Enzo Ferrari στοίχιζε καινούρια, το 2002, περίπου 670.000 δολάρια. Σήμερα, είκοσι ολόκληρα χρόνια αργότερα, μία Enzo μπορεί να πωληθεί για περισσότερα από 3,8 εκατομμύρια δολάρια. Μιλώντας με οικονομικούς όρους, η απόδοση μιας τέτοιας επένδυσης είναι περίπου 9% ετησίως, δηλαδή περίπου 450 φορές υψηλότερη από το επιτόκιο μιας προθεσμιακής κατάθεσης σήμερα. Ένα τέτοιο ποσοστό απόδοσης το συναντάμε μόνο σε επενδυτικά προϊόντα υψηλού ρίσκου και ενώ τα χρήματά μας είναι δεσμευμένα για είκοσι χρόνια. Με την Enzo όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο… ευχάριστα. Την έχουμε στο σπίτι μας, την απολαμβάνουμε με όλες μας τις αισθήσεις, την οδηγούμε και αυτή αντί να χάνει αξία κερδίζει και μάλιστα με ραγδαίους ρυθμούς, κάτι που συμβαίνει λίγο ως πολύ με πολλά αυτοκίνητα, κυρίως παλαιότερα, αλλά αυτό είναι ένα ζήτημα που θα συζητήσουμε μια άλλη φορά. Ως τότε, ας θυμηθούμε το παρακάτω βίντεο του 2004, όταν ο Κώστας οδηγεί την Enzo με 350 χλμ./ώρα, στη νεόδμητη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, μία μέρα πριν ανοίξει για το κοινό.
