Έως και το Κινεζικό Grand Prix η Ferrari έχει κατορθώσει να είναι η πρωταγωνίστρια της σεζόν – για όλους τους λάθος λόγους, και για άλλη μία φορά στην πρόσφατη ιστορία της F1. Η Mercedes, αντιθέτως, έχει επιτύχει τρία 1 – 2 σε ισάριθμους αγώνες, κάτι που είχε να συμβεί από το 1992. Υποτίθεται, δε, ότι η Ferrari ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί πριν από την έναρξη του φετινού πρωταθλήματος, βάσει των υπερηχητικών επιδόσεών της στις δοκιμές εξέλιξης.
Στην Κίνα οι Κόκκινοι ηττήθηκαν κατά κράτος, καθώς τα μονοθέσιά τους θα έπρεπε να κατατροπώσουν τον ανταγωνισμό στις μεγάλες ευθείες της συγκεκριμένης πίστας. Αντί γι’ αυτό όμως, οι Hamilton και Bottas έγραψαν το «τρία στα τρία». Εάν κάποιος από τους δυο τους σημείωνε και τον ταχύτερο γύρο στο Μπαχρέιν και την Κίνα, η Mercedes θα είχε πετύχει το απόλυτο άριστα: 44 βαθμούς x 3.
Στην Ιταλία κοχλάζει η απογοήτευση των Τιφόζι και, νομοτελειακά σε ό,τι αφορά στη Ferrari, οι επικρίσεις διογκώνονται μέσα από τα ΜΜΕ. Οι πιο θερμόαιμες αθλητικές εφημερίδες, την επαύριον του αγώνα στην Κίνα, απηύθυναν έκκληση (μάλλον διαταγή ήταν) στον επικεφαλής της ομάδας, τον Mattia Binotto «να πάρει το περιβραχιόνιο του αρχηγού από τον Vettel και να το δώσει στον Leclerc».
Υπερβολές που δικαιολογούνται από την πατροπαράδοτη έλλειψη ψυχραιμίας – όμως αυτό ακριβώς είναι το πάθος που καθιστά μοναδική τη σχέση της Ferrari με τους οπαδούς της. Ωστόσο, έστω και μέσα από αυτές τις ακρότητες, διαφαίνεται το πόσο δύσκολη είναι η θέση του Sebastian Vettel, του φύσει Νο.1 της ομάδας – ακόμη και βάσει των απολαβών του: ο Γερμανός, ως τετράκις παγκόσμιος πρωταθλητής, έχει ένα συμβόλαιο 30 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Ο Charles Leclerc, εάν ευσταθούν οι διαδόσεις, παίρνει 12 φορές λιγότερα χρήματα.
Και παρά τη διαφορά ηλικίας και εμπειρίας (Vettel 31 ετών – Leclerc 21, στη F1 o πρώτος τρέχει από το 2006 ενώ ο δεύτερος από πέρσι κ.λπ.), ο νέος κοντράρει στα ίσια τον παλιό. Εξού και ο Vettel βρίσκεται σε μια κατάσταση lose – lose, δηλαδή ό,τι και να κάνει βγαίνει χαμένος. Η Κίνα ήταν μια χαρακτηριστική περίπτωση: στην εκκίνηση ο Γερμανός έφυγε συντηρητικά, προσπαθώντας να αποφύγει κάποια σύγκρουση στα πρώτα μέτρα.
Όμως ο Leclerc βρήκε την ευκαιρία και προσπέρασε, μένοντας αυτός τρίτος πίσω από τους δύο οδηγούς της Mercedes. Σε καμιά δεκαριά γύρους, ο Vettel ειδοποίησε την ομάδα για να δοθεί η εντολή στον πιτσιρικά να παραμερίσει. Όταν όμως αυτό έγινε, παρά τη στιγμιαία γκρίνια του Leclerc, ο πρωταθλητής αποδείχθηκε ανήμπορος να κινηθεί γρήγορα. Άρα, το προφανές ήταν ότι κακώς η Ferrari αδίκησε τον Leclerc και ευνόησε τον «αργό» Γερμανό.
Αλλά τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι, διότι, μένοντας αρκετούς γύρους πίσω από τον συνάδελφό του και σε μικρή απόσταση, ο Vettel έφθειρε τα εμπρός ελαστικά του. Γι’ αυτό και, όταν του δόθηκε η άδεια να περάσει εκείνος μπροστά, δεν μπορούσε να κυνηγήσει τις δύο Mercedes. Προς τιμήν του, το «εξιλαστήριο θύμα» και ηθικός νικητής της όλης υπόθεσης, ο Leclerc, εκ των υστέρων παραδέχτηκε το πρόβλημα των ελαστικών στο μονοθέσιο του Vettel. Μόνο που η ζημιά είχε ήδη γίνει, γιατί, ασχέτως εάν οι άνωθεν προσταγές των ομάδων προς τους οδηγούς για τον καθορισμό της μεταξύ τους σειράς έχουν νομιμοποιηθεί και δημοσιοποιούνται άμεσα, όλοι ανεξαιρέτως, το κοινό αλλά και οι αγωνιζόμενοι, τις σιχαίνονται.
Ο δε «αδικούμενος» γίνεται ήρωας, αντίθετα προς τον ευνοούμενο που ντροπιάζεται και γίνεται στόχος επικρίσεων και καταφρόνιας. Συνεπώς, το κύμα συμπάθειας προς τον Leclerc υψώνεται, ενώ η δημοφιλία του Vettel καταποντίζεται. Το δίπολο «καλός – κακός» είναι τόσο παλιό όσο και ο ανθρώπινος πολιτισμός. Πολύ σπάνια όμως είναι μόνο αυτό που φαίνεται.
