Ο προπολεμικός κόσμος δεν ήταν ακριβώς ό,τι αφήνει να εννοηθεί η πολυσυζητημένη ταινία «1917». Μιλώντας, βεβαίως, για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανθρωπότητα δεν φερόταν αποκλειστικά και μόνο σαν να επρόκειτο να βιώσει την έως τότε μεγαλύτερη ένοπλη σύρραξη στην Ιστορία. Κάποιοι, ακόμη και μόλις μερικές εβδομάδες πριν από την κήρυξη του μεγάλου πολέμου, ήταν απορροφημένοι με τη βελτίωση αγωνιστικών αυτοκινήτων. Και η αγωνιστική Mercedes του 1914 ήταν ένα χειροποίητο «όπλο», ειδικής αποστολής, προορισμένο να κατακτήσει τον επίζηλο τίτλο του νικητή στο γαλλικό Γκραν Πρι, τον Ιούλιο εκείνης της σημαδιακής χρονιάς.
Όταν κάποιος αναφέρεται σε «Γκραν Πρι» με φόντο την ιστορική περίοδο πριν από τον Α’ Π.Π., θα πρέπει να διευκρινίζεται ότι οι κούρσες του τότε δεν έχουν την παραμικρή συγγένεια με τις σύγχρονες. Την παραμικρή όμως… Τα αγωνιστικά οχήματα της εποχής ήταν κανονικοί βροντόσαυροι στην όψη και τον όγκο, με τερατώδη μοτέρ βιδωμένα σε πλαίσια κάρου και με ρόδες ασορτί. Οι δε αγώνες ήταν μαραθώνιοι όπου η επιβίωση ήταν το κατά κυριολεξίαν – και όχι μόνο μεταφορικώς – ζητούμενο.
Το γαλλικό Γκραν Πρι ήταν μια κούρσα συνολικής απόστασης 750 χιλιομέτρων και φυσικά διεξαγόταν σε δημόσιους δρόμους. Όπου δημόσιοι δρόμοι ήταν κακοτράχαλες, χωμάτινες, κατά κύριο λόγο, διαδρομές.
Σε αυτό το σκηνικό εμφανίστηκε η ομάδα της Daimler–Motoren–Gesellschaft, ας πούμε η πρόγονος της εταιρείας που σήμερα είναι γνωστή ως Mercedes–Benz. Απαρτιζόταν από πέντε αυτοκίνητα, τα οποία, βάσει κανονισμών, είχαν κινητήρα χωρητικότητας 4,5 λίτρων. Οι 3.100 στροφές/λεπτό στους οποίους αποδιδόταν η μέγιστη ισχύς των 106 ίππων θεωρούνταν αδιανόητα υψηλή για τα δεδομένα της εποχής.
Πέραν αυτών των στοιχείων, όμως, οι Γερμανοί είχαν ξεπεράσει κάθε όριο στα έως τότε τεχνικά δεδομένα. Στα πέντε αυτοκίνητα που παρατάχθηκαν στην εκκίνηση του γαλλικού Γκραν Πρι το 1914 είχαν ενσωματωθεί επαναστατικές εφαρμογές, όπως μονοί και διπλοί επικεφαλής εκκεντροφόροι, επικεφαλής βαλβίδες σε διάταξη V, ημισφαιρικοί θάλαμοι καύσης, δεσμοδρομική κίνηση των βαλβίδων κ.ά. Δύο από τα αυτοκίνητα της DMG δεν τερμάτισαν, τα υπόλοιπα όμως κατέλαβαν τις τρεις πρώτες θέσεις.
Ήταν ένας γερμανικός θρίαμβος, ο οποίος χειροκροτήθηκε από 200.000 Γάλλους φιλάθλους. Ο πόλεμος θα έπνιγε στο μίσος αυτές τις υπερεθνικές εκδηλώσεις – ευτυχώς όμως όχι για πάντα.
