Η Isetta γεννήθηκε το 1953 και ήταν ίσως το πρώτο μικροσκοπικό αυτοκίνητο που παρουσίασε η αυτοκινητοβιομηχανία και συγκεκριμένα η ιταλική φίρμα ISO. Μία εταιρεία που μεταπολεμικά σταμάτησε την παραγωγή ψυγείων και κλιματιστικών μονάδων (ISO Thermo) και αποφάσισε να κατασκευάσει οχήματα, ξεκινώντας από μικρές μοτοσικλέτες και προχωρώντας σε αυτοκίνητα, χαρίζοντάς μας δύο σταθμούς στην ιστορία της αυτοκίνησης, την Isetta και το Grifo (https://traction.gr/iso–grifo–kai–detomaso–pantera–vioi–paralliloi/).
Η Isetta ήταν ένα μικρό τρίτροχο, διθέσιο αυτοκίνητο με μία πόρτα στο μπροστινό μέρος που αποτελούσε τόσο το εμπρός καπό του οχήματος, ενώ φιλοξενούσε ακόμη το παρμπρίζ, το διακόπτη της μίζας, ένα ταχύμετρο και έναν διακόπτη που ενεργοποιούσε τους υαλοκαθαριστήρες της. Η οροφή της ήταν πάνινη και ανοιγόμενη, με σκοπό τον εξαερισμό και κλιματισμό της καμπίνας, ενώ παράλληλα ήταν χρήσιμη για τη διαφυγή των επιβατών σε περίπτωση μετωπικής σύγκρουσης. Ένα μικρό ενιαίο διθέσιο κάθισμα αντίκριζε κανείς μόλις άνοιγε η πόρτα και γύρω του τα περίφημα περιμετρικά παράθυρα σε σχήμα φούσκας, που χάρισαν στο αυτοκίνητο το παρατσούκλι “bubble–car”, ελληνιστί το φουσκάμαξο. Πολλοί επίσης το αποκαλούσαν αυγό λόγω του ωοειδούς σχήματός του. Η Isetta που σχεδιάστηκε από τους μηχανικούς της ISO, Ermenegildo Preti και Pierluigi Raggi, είχε μήκος 2,29 μέτρα και πλάτος μόλις 1,37 μέτρα, ενώ έπαιρνε ζωή από έναν δίχρονο, αερόψυκτο, μονοκύλινδρο κινητήρα μοτοσικλέτας 236 κ.εκ. που απέδιδε 9,4 ίππους και άγγιζε την τελική ταχύτητα των 75 χλμ/ώρα.
Πολλές χώρες αγόρασαν από την ISO τα δικαιώματα κατασκευής της Isetta και έτσι προέκυψαν πολλές φίρμες για το ίδιο μοντέλο όπως η γαλλική Velam, η αργεντίνικη De Carlo και η βραζιλιάνικη Romi. Όλα αυτά μέχρι το 1955, όπου η BMW εξαγόρασε πλήρως το project της Isetta και έτσι γεννήθηκε η περίφημη BMW Isetta 250. Ακολούθησαν οι 300 και 600, με τη δεύτερη να μεγαλώνει σε διαστάσεις, να αποκτά τέταρτο τροχό, δεύτερη σειρά καθισμάτων και πίσω πόρτες. Η μεγέθυνση αυτή απαίτησε και νέο πιο ισχυρό κινητήρα και έτσι η 600 εξοπλίστηκε με τον 582 κ.εκ. δικύλινδρο της μοτοσικλέτας BMW R67, με την τελική να σκαρφαλώνει στα 103 χλμ./ώρα.
Η Isetta παρέμεινε στην παραγωγή μέχρι το 1961, όπου και διεκόπη λόγω της πετρελαϊκής κρίσης του 1956-57, γνωστή ως η ‘Κρίση του Σουέζ’. Μισό αιώνα αργότερα, το 2016, μία ελβετική εταιρεία με την επωνυμία Micro Mobility Systems παρουσίασε στο Σαλόνι της Γενεύης το Microlino, ένα μικρό, διθέσιο, ηλεκτροκίνητο αυτοκίνητο που κατασκευάζεται στην Ιταλία. Η παραγωγή του ξεκίνησε το 2018, με τις προπαραγγελίες να ξεπερνούν τις 8.000 μονάδες και το κόστος του να ανέρχεται στα 12.000 ευρώ. Το Microlino έδωσε νέα ζωή στη θρυλική Isetta, καθώς η ύπαρξή του και μόνο έκανε εκατομμύρια νέους ανθρώπους να μάθουν για εκείνη την πρωτοπόρα μικρή Isetta, που ήταν η μήτρα όλων των σημερινών city–cars.
