Εάν διοργανώνονταν ποτέ καλλιστεία αποτυχημένων μονοθεσίων, το πρώτο αυτοκίνητο της Jaguar, το «παρθενικό» όπως θα τολμούσαν να το βαπτίσουν όσοι έχουν τάση προς τη γλαφυρότητα, πιθανώς να έπαιρνε το στέμμα. Στ’ αλήθεια επρόκειτο για μια αγωνιστική καλλονή – με τα δεδομένα της εποχής, φυσικά. Ένα μονοθέσιο το οποίο κολακευόταν στον υπέρτατο βαθμό από το υπέροχο, βαθύ πράσινο, χρώμα του.
Ωστόσο, η R1 όπως και όλες οι Jaguar που τη διαδέχτηκαν, έμειναν στην ιστορία των Grand Prix σαν τα σκάφη ενός οδυνηρού ναυαγίου. Με τη R1 η Jaguar έκανε μεγαλοπρεπή είσοδο στη Formula 1 για τη σεζόν του 2000, αφήνοντας να δημιουργηθούν υπέρμετρα μεγάλες προσδοκίες.
Η «πράσινη Ferrari» όπως ναρκισσιστικά αποκαλούσαν οι άνθρωποι της ομάδας το αυτοκίνητο, θα είχε την τιμή να οδηγείται από τον Eddie Irvine. Έχοντας φτάσει σχεδόν έως την κατάκτηση του τίτλου το 1999 (όταν ο Michael Schumacher είχε σπάσει το πόδι του), ο Βορειοϊρλανδός κόμπαζε ότι είναι ο «δεύτερος καλύτερος πιλότος στον κόσμο». Και με αυτή την οίηση έπεισε τους υπεύθυνους της Ford ότι ήταν ο ιδανικός για να γίνει ο Νο.1 οδηγός της Jaguar.
Υπενθυμίζεται ότι η Jaguar, εκείνη την περίοδο, ήταν η λουξ μάρκα της Ford και η εμπλοκή στη Formula 1 ήταν κανόνας για τις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες. Παρά τις τυμπανοκρουσίες πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος, η R1 αποδείχθηκε ένα αργό και δύστροπο μονοθέσιο, με εγγενή προβλήματα σχεδόν σε κάθε επιμέρους τομέα του.
Παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε για να τη βελτιώσει ο πολύπειρος τεχνικός διευθυντής της Jaguar Racing, Gary Anderson, το πρώτο αυτό μονοθέσιο απλώς λειτούργησε σαν προάγγελος για το μέλλον συνολικά του εγχειρήματος. Μέσα σε πέντε χρόνια η Ford θα είχε πουλήσει τη Jaguar στη Red Bull και θα είχε αποχωρήσει κακήν – κακώς από τη Formula 1.
