Η Παρασκευή 8 Αυγούστου ξημέρωσε με μια πολύ δυσάρεστη είδηση. Ο αγαπημένος φίλος, Ανδρέας Καλαφάτης, έφυγε από τη ζωή. Για όσους ασχολούνται με τον όμορφο κόσμο των ράλι δεν χρειάζονται συστάσεις. Για τους υπόλοιπους, ο Ανδρέας, μαζί με τον αδελφό του Κώστα, διεύθυναν το οικογενειακό ξενοδοχείο που είχε κτίσει ο πατέρας τους στην γραφική Ιτέα Φωκίδας.
Δείτε επίσης: Η Alfa Romeo που… παραδέχτηκαν ακόμη και οι Γερμανοί!
Στα δωμάτια του ξενοδοχείου είχαν φιλοξενηθεί όλες οι προσωπικότητες του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ράλι κι αναμφίβολα υπεύθυνος γι’ αυτό ήταν ο Ανδρέας. Ψυχή και σώματι, την άνοιξη κάθε χρονιάς ήταν επί 24ώρου βάσεως στην διάθεση ομάδων και πληρωμάτων για να τους βρει λύση σε κάθε πρόβλημα κατά την διάρκεια δοκιμών εξέλιξης ή κατά την διάρκεια του ράλι Ακρόπολις. Από το να βγάλει το MG Metro 6R4 του Malcolm Wilson από 150 μέτρα χαράδρα που είχε πέσει, ευτυχώς αλώβητος και αυτός και ο συνοδηγός του, μέχρι να του κάνει ένεση για να συνέλθει από το σοκ. Αντίστοιχα, να σηκωθεί στις 3.00 τα ξημερώματα και να κατέβει στο λιμάνι της Ιτιάς, όπως έλεγε την Ιτέα, επειδή έβγαλε αέρα και έπρεπε να δει αν το σκάφος του Ove Anderson ήταν καλά δεμένο.
Ένα όνομα… αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας του ράλι Ακρόπολις!
Στους χώρους του ξενοδοχείου εκατοντάδες λάστιχα, ζάντες, ανταλλακτικά και δοχεία με καύσιμα έβρισκαν πάντοτε χώρο για αποθήκευση. Τι να θυμηθείς και τι να ξεχάσεις αφού χρειάζονται χιλιάδες σελίδες για να περιγράψεις τα όσα συνέβησαν στους χώρους του ξενοδοχείου, με αποτέλεσμα το ξενοδοχείο, το όνομα Καλαφάτης και ο Ανδρέας να γίνουν αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας του ράλι Ακρόπολις.
Το ξενοδοχείο Καλαφάτη ήταν πάντα η έδρα μας
Γνωριστήκαμε στα μισά της δεκαετίας του 1970 και από τότε περάσαμε ατελείωτες ώρες μαζί και φυσικά με τις οικογένειες μας. Παράλληλα, με όσους οδηγούς και ομάδες συνεργάστηκα, σε όλες οι διαμονές μας, είτε για το ράλι Ακρόπολις, είτε για το Ολύμπιο ράλι ή οποιαδήποτε αγωνιστική διοργάνωση, πάντοτε το ξενοδοχείο Καλαφάτη ήταν η έδρα μας.
Αγαπητέ φίλε Ανδρέα, συναντηθήκαμε τελευταία φορά πέρσι τον Σεπτέμβρη με αφορμή το ράλι Φθινοπώρου και σίγουρα κάποια μέρα θα συναντηθούμε πάλι, αφού η πορεία μας σαν άνθρωποι είναι προδιαγεγραμμένη. Προς το παρόν, πιστεύω ήδη έχεις συναντήσει τους αγαπημένους σου φίλους και γνήσιους “rallymen”, όπως ο Bjorn Waldegard, ο Ove Anderson, ο Hannu Mikkola, ο Rob Arthur, ο Attilio Bettega και δεν έχει τέλος η λίστα.
Δύσκολες οι ώρες για την οικογένεια του Ανδρέα και χρειάζεται πολύ ψυχική δύναμη για την αντιμετώπιση ενός τόσο οδυνηρού γεγονότος. Αγαπητή μου Μαρία, Χρυσαφένια και Νικόλα, η σκέψη και η αγάπη μου είναι κοντά σας.
Φωτογραφίες: Προσωπικό αρχείο Ανδρέα Καλαφάτη
