Μήπως βαρεθήκαμε να ταξιδεύουμε;


Και να μην θέλεις, σταματάς σε αυτή την εικόνα!… Κατά βάση είναι ένα αυτοκίνητο. Όμως, όταν τη δεις από τη συγκεκριμένη γωνία, χωρίς δυσκολία θα έλεγες ότι είναι ένα σκάφος που μπροστά στην πρόκληση της εντυπωσιακά πανέμορφης θάλασσας είναι έτοιμο να εφορμήσει στα πελάγη, δίνοντας την ευκαιρία στους επιβάτες του να απολαύσουν την πανδαισία της θαλασσινής Ελλάδας.

Τελικά, είναι ένα αυτοκίνητο. Ένα σύγχρονο αυτοκίνητο, με όλες τις ανέσεις που μπορεί να απαιτήσει ένας σημερινός οδηγός.

Όμως, και που έχουμε όλες αυτές τις ανέσεις, πώς τις εκμεταλλευόμαστε; Και φυσικά δεν αναφερόμαστε στο να εξαντλεί κάποιος αυτές τις ανέσεις και τα υπερπλήρη συστήματα ασφάλειας όταν μετακινείται από το σπίτι στο γραφείο, για ψώνια ή το γυμναστήριο κ.α., δηλαδή στην καθημερινότητα.

Μιλάμε για πλήρη αξιοποίηση σε μια εκδρομή. Σε ένα ταξίδι.

Διάβασα πριν από κάμποσο καιρό μια μελέτη που αναφερόταν στις συνήθειες των Ευρωπαίων οδηγών. Και μου έκανε εντύπωση ότι οι οδηγοί του Βορρά κάνουν περισσότερα εκδρομικά χιλιόμετρα από τους αντίστοιχους του Νότου. Και μιλάμε για εκδρομικά χιλιόμετρα, όχι για μετακινήσεις μέσα σε αστικό ή περιαστικό περιβάλλον.

Η μελέτη αυτή με οδήγησε να κάνω μια δική μου, άτυπη, έρευνα. Αναζήτησα σε ευρύ φιλικό, συγγενικό και επαγγελματικό περιβάλλον ανθρώπους που το τελευταίο εξάμηνο έκαναν κάμποσες εκδρομές με παρέα, φίλους ή οικογένειες. Σε έναν αριθμό 27 οδηγών, μόνο οι τέσσερις είχαν κάνει κάποια εκδρομή… Οι τέσσερις! Εννοείται ότι ως προορισμό δεν έβαλα υποχρεωτικά μια εκδρομή που θα μπορούσε να έχει αναπόφευκτο κόστος, αλλά «έβαλα μέσα» και προορισμούς τις ιδιαίτερες πατρίδες τους, όπου στοιχειωδώς υπήρχε ένα κατάλυμα για διαμονή.

Πίσω από τις, αρχικά, αληθοφανείς δικαιολογίες κρυβόταν μια βαρεμάρα. Μια δυσκολία να σηκωθούμε από τον καναπέ και να ταξιδέψουμε. Να ακούσουμε μουσική αλλάζοντας παραστάσεις και να απολαύσουμε ό,τι πιο σύγχρονο μας προσφέρει η αυτοκίνηση σήμερα.

Χάσαμε το κίνητρό μας; Αποφεύγουμε να ταξιδέψουμε εκδρομικά; Και γιατί; Για να μην μείνουμε ώρες με τους ανθρώπους μας και δεν έχουμε τι να πούμε; Ή επειδή έχουμε παραιτηθεί από τη διάθεση να δώσουμε στους εαυτούς μας ευκαιρίες για ανανέωση;

Ό,τι και αν συμβαίνει, εύχομαι αυτή η φωτογραφία – και με πρόσχημα το καλοκαίρι που έρχεται – να μας εμπνεύσει να αφήσουμε τον βουλιαγμένο ήδη καναπέ μας και να καθίσουμε στα τύπου μπάκετ σύγχρονα καθίσματα του αυτοκινήτου μας και αντί της τηλεόρασης ή της κάθε λογής οθόνης μπροστά μας να έχουμε πραγματικές παραστάσεις από την πανέμορφη ελληνική ύπαιθρο…

mm
Ο Θωμάς «μύρισε» τον κόσμο του αυτοκινήτου στα μέσα της δεκαετίας του ’70 ζωγραφίζοντάς τα και στο τέλος της, τα άγγιξε στις Ειδικές Διαδρομές του Ράλλυ Ακρόπολις. Μετά, όλα μπήκαν στην σωστή σειρά… Σπούδασε υπολογιστές, αλλά τους «πάρκαρε» για την δημοσιογραφική πένα, αρχίζοντας το 1986. Έχει εργαστεί σε περιοδικά, εφημερίδες, τηλεοπτικές εκπομπές, ραδιόφωνο και ιστοσελίδες, έχει διατελέσει υπεύθυνος Γραφείου Τύπου του Ράλι Ακρόπολις και Χαλκιδικής, αλλά και αγωνιστικών ομάδων. Μέλος της δημοσιογραφικής ομάδας Traction από το 2007, έχει διαχρονικό του μότο, ότι «αγώνες αυτοκινήτου θα υπάρχουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι». Μέλος της Ε.Σ.Π.Η.Τ. και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων.

E-mail: tefthymiou@traction.gr