Το μικρό αυτό νησί κρύβει λοιπόν μία πολύ ενδιαφέρουσα αυτοκινητιστική ιστορία, η οποία μάλιστα σχετίζεται άμεσα με την Ελλάδα, ενώ παράλληλα είναι εξαιρετικά επίκαιρη αν και έλαβε χώρα πριν μισό αιώνα. Η ιστορία αυτή ξεκινά από μία μικρή εταιρεία που κατασκεύαζε όπλα, την Enfield, στης οποίας το έμβλημά δέσποζε ένα κανόνι.
Κάποια στιγμή ο Έλληνας εφοπλιστής Γιάννης Γουλανδρής αγόρασε την εταιρεία και τη φίρμα Enfield και αντί για όπλα, ξεκίνησε να κατασκευάζει διάφορα σκάφη θαλάσσης, όπως ταχύπλοα, hovercraft και άλλα. Τότε προκηρύχθηκε ένας διαγωνισμός από το British Council of Electricity, δηλαδή την αντίστοιχη βρετανική ΔΕΗ, η οποία ήθελε να αναθέσει σε κάποιον εργολάβο την κατασκευή 100 ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων για εταιρική χρήση. Στο διαγωνισμό συμμετείχαν οι Ford, British Leyland και Enfield, με την τελευταία να κερδίζει το διαγωνισμό και κάπως έτσι να γεννιέται το Enfield 8000, το πρώτο στον κόσμο, σύγχρονο, αμιγώς ηλεκτρικό αυτοκίνητο, ευρείας παραγωγής. Το μικρό E8000 σχεδιάστηκε από τον Κωνσταντίνο Αδρακτά, γενικό και τεχνικό διευθυντή της Enfield Automotive.
Λίγο καιρό αργότερα ο Γουλανδρής έκλεισε το εργοστάσιο στη Νήσο Γουάιτ και μετέφερε ολόκληρη την εταιρεία στη Σύρο, σε ένα παλιό εγκαταλελειμμένο νηματουργείο. Εκεί στήθηκε η γραμμή παραγωγής του αυτοκινήτου, σε μια εποχή που η βιομηχανία στηριζόταν κυρίως στη χειρωνακτική εργασία, την οποία μάλιστα ανέλαβαν οι ντόπιοι μάστορες που ως τότε δούλευαν μόνο χοντρές λαμαρίνες πλοίων, με το λεπτό και εύκαμπτο αλουμίνιο να αποτελεί μία νέα και απαιτητική πρόκληση. Το αποτέλεσμα ήταν να κατασκευαστούν, από το 1973 ως το 1976, περίπου 120 μονάδες του Enfield 8000 και να εξαχθούν όλες στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς εκεί η χρήση του στο δρόμο ήταν νόμιμη, εν αντιθέσει με την Ελλάδα που δεν έλαβε ποτέ άδεια, κυρίως λόγω γραφειοκρατίας.
Κάπως έτσι τελείωσε άδοξα το καθόλα ένδοξο και πρωτοποριακό project του ηλεκτροκίνητου Enfield. Ωστόσο, επειδή κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις υπάρχει κάτι που ακουσίως ή εκουσίως παραλείπεται κάθε φορά που κάποιος ανασκαλεύει τη συγκεκριμένη ιστορία. Και αυτό είναι πως ο ίδιος ο Γουλανδρής έβαλε την ταφόπλακα στο Enfield 8000, καθώς όπως είπαμε ήταν εφοπλιστής και η δεκαετία του ’70 ήταν μία από τις χρυσές εποχές του εφοπλισμού και του πετρελαϊκού οργίου, εν αντιθέσει με τη σημερινή εποχή που τα αποθέματα στερεύουν και η ηλεκτροκίνηση είναι κομμάτι του λεγόμενου -και πολύ κερδοφόρου- Green New Deal. Όπως αναφέρει ο ίδιος ο σχεδιαστής του αυτοκινήτου και στέλεχος της Enfield Automotive, Κωνσταντίνος Αδρακτάς, στο ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Σταυρόπουλου με τίτλο «Ανάμεσα σε δύο νησιά», ο Γουλανδρής έπρεπε να επιλέξει στρατηγικά και να σώσει τα τάνκερ και το πετρέλαιο και όχι το ηλεκτρικό αυτοκίνητο, έτσι λοιπόν και έκανε.
Όσον αφορά τα τεχνικά, το Enfield 8000 ήταν ένα δίθυρο, διθέσιο αυτοκίνητο με έναν ηλεκτροκινητήρα τοποθετημένο στο πίσω μέρος που απέδιδε κατά προσέγγιση 8 ίππους και η τελική του ταχύτητα άγγιζε τα 65 χλμ./ώρα. Λόγω του αλουμινένιου αμαξώματος, του μικρού βάρους που μαζί με τις μπαταρίες δεν ξεπερνούσε τον έναν τόνο, αλλά και του εξαιρετικού και αξιοζήλευτου για την εποχή αεροδυναμικού συντελεστή 0,29 το μικρό E8000 είχε αυτονομία 70 χιλιομέτρων, ενώ μπορούσε πολύ απλά να φορτίσει συνδεδεμένο σε μία οικιακή πρίζα. Το αυτοκίνητο διέθετε συνολικά 9 μπαταρίες. Οι οκτώ από αυτές ήταν τοποθετημένες στο εμπρός και πίσω μέρος του αυτοκινήτου, ανά τέσσερις, συνδεδεμένες ανά δύο σε σειρά και κατόπιν ανά ζεύγος παράλληλα, ώστε να αποδίδουν τάση 48 V, ενώ είχαν χωρητικότητα 140Ah η καθεμιά. Υπήρχε άλλη μία μικρή μπαταρία κάτω από το κάθισμα του οδηγού, με ικανότητα 45Ah ,η οποία έδινε αποκλειστικά ρεύμα στο γκάζι.
Ένα πορτοκαλί E8000 με αριθμό πλαισίου 104, βρέθηκε από το Σύλλογο Ιστορικών Οχημάτων Σύρου στην κατοχή νεαρού ιδιώτη, στη Νήσο του Γουάιτ, ο οποίος το είχε από τον πατέρα του, στη συνέχεια αγοράστηκε από την οικογένεια Γουλανδρή και με δικά της έξοδα τελικά επαναπατρίστηκε το 2013 και έκτοτε εκτίθεται στο Βιομηχανικό Μουσείο Ερμούπολης Σύρου.
