Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας έχουν γίνει ουσιαστικά έργα όσον αφορά το εθνικό οδικό δίκτυο. Αποτέλεσμα να έχουμε σωστούς, ασφαλείς δρόμους υψηλών προδιαγραφών.
Έχοντας ταξιδέψει πολύ στη ζωή μου, αυθόρμητα γίνεται στο μυαλό μου σύγκριση με τους αυτοκινητοδρόμους άλλων χωρών βρίσκοντας ομοιότητες, διαφορές αλλά και μια παράλογη πραγματικότητα.
Πρόσφατα συνεργάτης μου ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη και του ζήτησα να μου μαζέψει τις αποδείξεις από τα διόδια. Μου τις έφερε και θα μπορούσε να είναι ένα κουίζ γνώσεων. Πόσα διόδια πιστεύετε ότι υπάρχουν από την Αθήνα μέχρι τη Θεσσαλονίκη – ή και αντίστροφα αν θέλετε; Η απάντηση; Ένδεκα. Μάλιστα, ένδεκα σταθμοί διοδίων για μια απόσταση 500 χιλιομέτρων.
Αυτό σημαίνει ότι όποιος ταξιδεύει με οτιδήποτε – αυτοκίνητο, Ι.Χ, φορτηγό, λεωφορείο, νταλίκα, μοτοσυκλέτα – θα πρέπει να σταματήσει και να ξεκινήσει ένδεκα φορές. Φανταστείτε τι κόστος έχει αυτή η άνευ νοήματος διαδικασία σε ένα βαρύ όχημα σε καταπόνηση φρένων και κινητήρα, κατανάλωση καυσίμου, εκπομπής ρύπων αλλά και χρονοκαθυστέρησης.
Μάλιστα, στην είσοδο της Αθήνας και συγκεκριμένα στα διόδια Αφιδνών, αμέσως μετά τα διόδια περιμένει τα αυτοκίνητα μια τεράστια ανηφόρα! Έτσι για μια τελευταία δοκιμασία. Στη γειτονική Ιταλία μπορείς, για παράδειγμα, να μπεις στην αουτοστράντα στη Νάπολη και να βγεις οκτώ ώρες αργότερα, ύστερα από 800 χιλιόμετρα, για να περάσεις στην Ελβετία μέσω Chiasso. Χωρίς να σταματήσεις καμία φορά παρά μόνο στην είσοδο και στην έξοδο, όπου φυσικά πληρώνεις το αντίτιμο.
