Περίεργο, «άτιμο», γεμάτο πλάνη και πόνο πράγμα είναι καμιά φορά οι εικόνες… Μάλιστα, γίνονται και «επώδυνες», όταν τις βλέπουν μάτια που κάνουν συνειρμούς, μάτια που λόγω αγχίνους μνήμης προβάλλουν παρόμοιες εικόνες του παρελθόντος, αλλά και όταν εν είδει εικονικής πραγματικότητας, στιγμιαία, έμφορτοι ανάτασης, νομίζουμε ότι συμβαίνουν τώρα…
Τι το ιδιαίτερο έχει αυτή η φωτογραφία; Έχει… Οι νεότεροι πιθανόν να μην αναγνωρίζουν κάτι. Οι παλαιότεροι, θα κάνουν αμέσως τον συνειρμό. Αγωνιστικά αυτοκίνητα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι, πλακόστρωτο και φόντο καταπράσινες φυλλωσιές. Όσοι πρόλαβαν τα κραταιά Ράλλυ Ακρόπολις των «χρυσών δεκαετιών» του ’70 και του ’80 και έτυχε να βρίσκονται στην εκκίνηση ή τον τερματισμό του αγώνα, μπροστά από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, θα καταλάβουν αμέσως την παραπομπή της εικόνας.
Είναι το πλακόστρωτο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, όπου τα αγωνιστικά αυτοκίνητα της εποχής παρατάσσονταν σε συστοιχία προκειμένου να ανέβουν τη ράμπα της εκκίνησης ή του τερματισμού, με φόντο τον Παρθενώνα… Τα χρόνια πέρασαν, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο έκρινε ότι το πλακόστρωτο «κινδυνεύει» από τα αγωνιστικά αυτοκίνητα μία φορά τον χρόνο (ενώ καθημερινά περνάνε διάφορα επιβατηγά και φορτηγά από εκεί, το Ακρόπολις στάλθηκε να ξεκινά σε όρη και βουνά, και σιγά-σιγά έπαψε να αποτελεί μέρος των σαλονιών του WRC, αφού μαζί με τα χρόνια, ο χώρος έφθινε από ικανούς και εμπνευσμένους ανθρώπους…
Έτσι, η φωτογραφία πιο πάνω, δεν είναι από εμάς. Δεν είναι από Ακρόπολις, ούτε καν Ελλάδα. Είναι από το Guanahuato του Μεξικού, την πόλη μνημείο της Unesco που φιλοξενεί τη διοργάνωση του ομώνυμου αγώνα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος…
