Η 10ετία το ’70 ήταν μια εποχή που η παθητική ασφάλεια που πρόσφεραν τα αυτοκίνητα βρισκόταν ακόμη σε εμβρυικό στάδιο. Ήταν η εποχή που το… μέγεθος μετρούσε πραγματικά και οι πιθανότητες να βγει κάποιος ζωντανός από το αυτοκίνητο του, έπειτα από ένα τροχαίο ατύχημα ήταν αντιστρόφως ανάλογες του μεγέθους του αυτοκινήτου. Όσο πιο μεγάλο ήταν ένα αυτοκίνητο τόσο πιο μεγάλες ήταν και οι πιθανότητες επιβίωσης και αυτό δεν είχε να κάνει με την προσεκτική του σχεδίαση αναφορικά με την παθητική ασφάλεια αλλά αναλωνόταν καθαρά στο μέγεθος και το βάρος του.
Στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού και συγκεκριμένα στις Η.Π.Α., η υποτυπώδης ασφάλεια που προσέφεραν τα μεγάλα σε μέγεθος αμερικάνικα αυτοκίνητα, (πολύ μεγαλύτερα έναντι των αντίστοιχων ευρωπαϊκών), έναντι των μικρότερων ήταν απλά χαοτική. Το βάρος και το μήκος ενός μεγάλου αυτοκινήτου που μπορούσε να αποκτήσει ένας μέσος Αμερικανός ξεπερνούσε τους δύο τόνους και το μήκος τους βρισκόταν κοντά ή και πάνω από τα πέντε μέτρα, σε αντίθεση με τα πιο compact μοντέλα της αγοράς που είχαν διαστάσεις σαφώς πιο κοντά στις ευρωπαϊκές.
Έτσι, αντίθετα με τη γνωστή ιστορία στην Παλαιά Διαθήκη και το αίσιο τέλος για τον Δαβίδ, τα 70s ευνοούσαν τους τετράτροχους Γολιάθ της εποχής.
Το video που ακολουθεί στο οποίο περιλαμβάνονται τρία διαφορετικά crash tests, με μεγάλα και μικρά μοντέλα των Ford, Chevrolet και AMC της ίδιας εποχής. Σαν… μπόνους στο τέλος θα δείτε και μια δοκιμή από τις αρχές της 10ετίας του ’90 όπως και πάλι η σημαντική διαφορά σε μέγεθος μεταξύ των δύο σύγχρονων μοντέλων παίζει καταλυτικό ρόλο στην προστασία που προσφέρουν, παρά τις σημαντικές βελτιώσεις που έχουν γίνει στο μεσοδιάστημα στις τεχνολογίες που αφορούν στην παθητική ασφάλεια.
Όλες οι δοκιμές έχουν καταγραφεί από τον ανεξάρτητο αμερικάνικο οργανισμό Insurance Institute for Highway Safety (IIHS) που, αν και δεν είναι ο μόνος στις Η.Π.Α. αποτελεί κάτι αντίστοιχο του “δικού” μας Euro NCAP.
