Το τι σημαίνει «dick» εις την αγγλικήν μάλλον το γνωρίζουν και τα νήπια σήμερα. Φαίνεται όμως πως το μακρινό 1952 ο Γάλλος κατασκευαστής του ομώνυμου τρικύκλου (του αμαξώματός του για την ακρίβεια) δεν πτοήθηκε όταν ανακάλυψε ότι το επώνυμό του παραπέμπει στο, μάλλον άσεμνο, παρωνύμιο του αρσενικού γεννητικού οργάνου.
Κι έτσι, προχώρησε στη βάπτιση του δημιουργήματός του, με το Dick να δεσπόζει μεγαλοπρεπώς στη μάσκα του οχήματος, πάνω από το λογότυπο της φίρμας και σύμβολο της πόλης των Παρισίων.
Επρόκειτο για μια απλοϊκή κατασκευή, η οποία μπορούσε να φιλοξενήσει δύο άτομα, το ένα πίσω από το άλλο, κάτι που ήταν σχεδόν δεδομένο για τα μεταπολεμικά τρίκυκλα. Κάτω από το πυργοειδές αμάξωμα βρισκόταν ένας μονοκύλινδρος κινητήρας μοτοσυκλέτας, χωρητικότητας 175 κ.εκ., με λίγο περισσότερα από 10 άλογα.
Η κίνηση μεταδιδόταν στον πίσω τροχό με την παρεμβολή φυγοκεντρικού συμπλέκτη και το μικροσκοπικό τρίκυκλο ανέπτυσσε όση ταχύτητα χρειαζόταν ώστε να μην το πατήσουν τα λεωφορεία κατά λάθος στους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας. Συμπαθέστατο μεν, τρομερά επικίνδυνο δε, ακόμη και εάν δεν κινούνταν κοντά στην τελική του, γύρω στα 70 χλμ. την ώρα.
Τα τρίκυκλα ανέκαθεν πρότειναν την απλότητα της κατασκευής τους ως προσόν έναντι των τετράτροχων οχημάτων. Όμως ένας τομέας στον οποίο δεν είχαν απολύτως τίποτα να προτείνουν, ήταν η ευστάθεια. Όποιος π.χ. φταρνιζόταν μέσα στο Dick θα μπορούσε να καταλήξει, μαζί με τον συνεπιβάτη του, ανάποδα σε κάποιο χωράφι. Όπου εκτός από τη ζημιά, θα επέρχετο και η χλεύη για τους dickheads που επέλεξαν το Dick.
