Στην αρχή της δεκαετίας του ’70, μια περίοδο κατά την οποία οι αγώνες αντοχής απειλούσαν ανοιχτά τη δημοφιλία της Formula 1 – εξάλλου, σε μεγάλο βαθμό, έτρεχαν οι ίδιοι πιλότοι – η διαρκής τιτανομαχία δινόταν ανάμεσα στις Porsche 917 και τις Ferrari.
Στο Λε Μαν του 1970 τα γερμανικά πρωτότυπα κυριάρχησαν και οι Ιταλοί επέστρεψαν στο Μαρανέλο για να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους. Ο θρυλικός τεχνικός εγκέφαλος των Κόκκινων, Mauro Forghieri, παρέλαβε την 512 S και την υπέβαλε σε εντατική κούρα ενδυνάμωσης και αδυνατίσματος. Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικά εντυπωσιακό, καθώς η 512 Μ (από το «Modificata») είχε πέσει από τα 856 κιλά στα 815 και η ιπποδύναμη που απέδιδε ο 5λιτρος, V12 κινητήρας ανέβηκε κατά περίπου 70 άλογα, φτάνοντας στα 620.
Όλα έδειχναν ότι στο νέο πρωτάθλημα η Ferrari, αν όχι θα κατατρόπωνε, σίγουρα πάντως θα έκανε τρομερά δύσκολη τη ζωή της Porsche. Παρ’ όλα αυτά, λόγω της γενικότερης τάσης προς τον περιορισμό του κυβισμού που απορρόφησε το ενδιαφέρον των Ιταλών για τον μελλοντικό τους σχεδιασμό, η 512 Μ αφέθηκε στις ιδιωτικές ομάδες. Και μέσω μίας εξ αυτών, της αμερικανικής Penske, το συγκεκριμένο πρωτότυπο θα έγραφε ιστορία.
Ο Roger Penske αγόρασε μία 512, την έγδυσε και την ανακατασκεύασε, την έβαψε στα χρώματα του χορηγού (Sunoco) και προσέλαβε έναν σούπερ-σταρ, τον Mark Donohue, για να την οδηγήσει, μαζί με έναν πολύπειρο σε αγώνες αντοχής Βρετανό, τον David Hobbs. Το χαρακτηριστικό του Penske ήταν η φιλοσοφία του. Επέμενε στην τελειοθηρία και τον απόλυτο επαγγελματισμό. Οι μηχανικοί του δεν φρόντιζαν και επισκεύαζαν απλώς το αυτοκίνητο, αλλά το γυάλιζαν σαν να ήταν κόσμημα. Οι άσπονδοι φίλοι του, έλεγαν χαρακτηριστικά εκείνη την εποχή ότι «στη Ferrari του Penske μπορείς να φας από τον χώρο της πεταλιέρας» – τόσο καθαρή ήταν.
Τελικά, όμως, είτε λόγω αναξιοπιστίας είτε εξαιτίας της επιθετικότητας των αντιπάλων που έπεφταν πάνω της, η 512 Μ ουδέποτε γεύτηκε τη χαρά της νίκης. Η ανταμοιβή της ήταν ότι έμεινε στην ιστορία ως το «πρωτότυπο που άλλαξε για πάντα τους αγώνες» – μόνο και μόνο επειδή το συνεργείο του Roger Penske δεν θύμιζε γρασαρισμένο βάλτο, αλλά χειρουργείο.
