Θα ήταν αξιομνημόνευτο το συγκεκριμένο μονοθέσιο της Benetton ούτως ή άλλως, και όχι μόνο διότι ήταν το τελευταίο πριν από την «εποχή Schumacher.
Η Β190 ήταν αυτή που έδωσε στον Nelson Piquet, στη δύση της καριέρας του και ήδη τρις παγκόσμιο πρωταθλητή, τη δυνατότητα να κατακτήσει τις δύο προτελευταίες νίκες του σε Grand Prix.
Διαβάστε επίσης: Jigger – Στεφανής: Μια γρήγορη ιστορία με την Lancia Delta Integral
Επίσης, μια Benetton–Ford B190 οδηγούσε ο αξιαγάπητος Alessandro Nanini, έως τη στιγμή που η πολλά υποσχόμενη σταδιοδρομία του στην F1 διακόπηκε βίαια από ένα φριχτό ατύχημα. Ο γοητευτικός, μανιώδης καπνιστής αλλά και γρήγορος Sandro, από εκείνη την καταραμένη ημέρα του 1990, όταν έπεσε το ελικόπτερο στο οποίο επέβαινε, ζει κατ’ ουσίαν με ενάμιση χέρι. Το δεξί του άνω άκρο επανασυγκολλήθηκε ύστερα από 11ωρη μικροχειρουργική επέμβαση και ανέκτησε συν τω χρόνω μερική κινητικότητα. Σε πρώτη φάση, όμως, είχε ακρωτηριαστεί.
Δείτε επίσης: Talbot – Sunbeam 90: Με 70 ίππους στο Μόντε Κάρλο
Πάντως, η Benetton–Ford B190 ήταν ένα λίαν αξιόλογο μονοθέσιο, σχεδιασμένο από τους Rory Byrne και John Barnard, δύο εκ των κορυφαίων τεχνικών εγκεφάλων της Formula 1. Ως προς τον κινητήρα, χρησιμοποιούσε τον αξιόπιστο HBA4 της Ford, όπως πάντα περιποιημένο από την Cosworth.
O εν λόγω ατμοσφαιρικός V8 απέδιδε περί τους 650 ίππους και η χαμηλή κατανάλωσή του ήταν ικανό αντιστάθμισμα για το σχετικό έλλειμμα ισχύος. Παρά την κυριαρχία της McLaren – Honda από το 1988 και εξής, η Benetton ήταν μία από τις αξιόμαχες ομάδες, εξού και ο Piquet, μια αληθινή «αλεπού» των αγώνων – και βεβαίως μία από τις πιο αμφιλεγόμενες και περίπλοκες προσωπικότητες στην ιστορία της Formula 1 – κατάφερνε να αξιοποιεί κάθε ευκαιρία.
Ο Βραζιλιάνος νίκησε στην Ιαπωνία, σε εκείνο τον διαβόητο αγώνα όπου ο Senna εμβόλισε τον Prost στην πρώτη στροφή της Suzuka. Μάλιστα, η Benetton έκανε τότε το 1-2, καθώς ο Piquet τερμάτισε εμπρός από τον άλλο Βραζιλιάνο και προσωπικό του φίλο, τον Roberto Moreno.
Ήταν η πρώτη νίκη του Piquet ύστερα από τρία χρόνια. Θα ακολουθούσαν άλλες δύο – πριν την τελευταία υπόκλιση ενός εντελώς αλλόκοτου σπόρτσμαν και πλεϊμπόι.
