Φωτογραφία: © Αρχείο Κακολύρη
> Το να μιλήσω για το Ράλι Ακρόπολις αποτελεί μία συνθήκη η οποία με στέλνει χρόνια πίσω, στην εποχή του 6-τάξιου Δημοτικού Σχολείου… Γιατί τότε αγάπησα το να γράφω εκθέσεις. Εκεί που συμμαθητές μου βαρυγγωμούσαν για την διαδικασία, εγώ έπλεα σε πελάγη ευτυχίας. Κι αυτό, γιατί πάντα χαιρόμουν να εξωτερικεύομαι. Αν μάλιστα το «θέμα» είχε ένα παραπάνω ενδιαφέρον, τότε ξέχναγα να σταματήσω να γράφω… (Μην ανησυχείτε, δεν θα πλατιάσω που λένε)
> Το Ράλι Ακρόπολις ανήκει στην πρώτη τριάδα των διαχρονικά αγαπημένων μου «θεμάτων». Οπότε η ανάπτυξη μιας τέτοιας «έκθεσης» με γεμίζει αν μη τι άλλο χαρά και ευαρέσκεια.
> Η εν λόγω ευαρέσκεια αρχίζει από την 26η Μαρτίου φέτος. Ήταν μεσημέρι, -γνωρίζω με ακρίβεια που βρισκόμουν- όταν είδα στο κινητό μου την είδηση ότι το Ακρόπολις επιστρέφει στο WRC μετά από οκτώ χρόνια. Τι ένοιωσα; Συναισθηματική φόρτιση, στιγμιαία αδράνεια σε σκέψη και αντιδράσεις και σχεδόν αμέσως βούρκωσα. Ναι, αυτό, βούρκωσα. Γιατί για εμένα το Ράλι Ακρόπολις είναι κάτι παραπάνω από ένας ακόμα αγώνας του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Είναι μία ακόμα ιδέα, ένα υλικό και ταυτόχρονα άυλο γεγονός που έχει διαμορφώσει την προσωπική μου και επαγγελματική πορεία. Άρα με λίγα λόγια, η ζωή μου ολόκληρη το είχε πάντα επίκεντρο. Η δε απουσία του ήταν αβάσταχτη. Όπως άλλωστε και για χιλιάδες Έλληνες. Γιατί το Ράλι Ακρόπολις είναι πολλά πράγματα μαζί: θέαμα, φιλοξενία, εκδρομή, φιλίες, προγραμματισμός, επιθυμίες, στόχοι, κ.ά. Το ότι «αντικαθιστούσα» την απουσία του Ακρόπολις με το να παρακολουθώ άλλους αγώνες του WRC στο εξωτερικό, αντί να μειώνει την προσμονή και την διαχρονική επιθυμία για επιστροφή του WRC, διατράνωνε την έλλειψή του.
> Ίσως το θεωρήσετε λιγάκι αλαζονικό, αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι: Το Ράλι Ακρόπολις ανήκει στο WRC. Όχι επειδή το λέμε εμείς, ορμώμενοι από σοβινιστικές κορώνες, αλλά επειδή αποτελεί ιδρυτικό αγώνα όλων των θεσμών ράλι από το 1952. Αλλά και επειδή ο αείμνηστος Αλέξανδρος Δαρδούφας, μαζί με τον Πορτογάλο Cesar Torres, υπήρξε ο ανάδοχος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι (WRC) όπως ξεκίνησε το 1973 και συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας. Επίσης, γιατί την «χρυσή δεκαετία» 1977-1986 το Ράλι Ακρόπολις δεν βρέθηκε απλά στην κορυφή του WRC σε διοργανωτικό επίπεδο, αλλά αποτέλεσε σημείο αναφοράς για αγώνες ράλι σε όλον τον κόσμο. Χαρακτηριστική είναι η πραγματική ιστορία σύμφωνα με την οποία, οι διοργανωτές του Himalaian Rally στην Ινδία, ήρθαν στο Ακρόπολις στις αρχές του ’80 για να διδαχθούν πολλά σε διοργανωτικό επίπεδο. Και φυσικά να «αντιγράψουν» το διάσημο για την αρτιότητά του Road book του Ακρόπολις.
> Το Διεθνές Ράλι Ακρόπολις ξεκίνησε σαν μία απλή ιδέα. Μία μεγάλη παρέα στις αρχές της δεκαετίας του ’50 αποφάσισε να φέρει και στην Ελλάδα τους αγώνες αυτοκινήτου με διεθνή αίγλη. Και όπως όλα τα μεγάλα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή, έτσι και το Ράλι Ακρόπολις, μεγαλούργησε ακριβώς επειδή ξεκίνησε σαν μία απλή ιδέα. Μία ιδέα που μέσα της όμως είχε τεράστια αποθέματα συναισθήματος. Στοιχείο απαραίτητο για να ξεφύγει μία διοργάνωση από τα στενά όρια μίας εκδήλωσης και να γίνει συνώνυμη ενός θρύλου. Γιατί το Ράλι Ακρόπολις στην πορεία των χρόνων μετουσιώθηκε και έγινε θρύλος. Κι έγινε θρύλος γιατί από νωρίς απέκτησε ισχυρή «προσωπικότητα» -αν ο όρος είναι δόκιμος…- και ευτύχησε να ασχοληθούν μαζί του άνθρωποι με ερασιτεχνικό ρομαντισμό μεν, αλλά με σπουδαία επαγγελματική προσέγγιση δε.
> Γιατί έγινε δημοφιλές στα πέρατα του κόσμου; Μα γιατί εμπεριέχει ένα σωρό στοιχεία από την ελληνική πραγματικότητα: Φιλοξενία, ήλιο, συναισθηματική προσέγγιση από τους θεατές, οριακά απόλυτη κοινωνική αποδοχή από τους Έλληνες και φυσικά τα αλλοδαπά πληρώματα και τους επικεφαλής των εργοστασιακών ομάδων. Αν δε σε προηγούμενα, προσθέσουμε και τεχνικές Ειδικές Διαδρομές,
> Ειπώθηκε ότι το Ράλι Ακρόπολις διαμορφώνει χαρακτήρες. Ναι. Το κάνει. Γιατί σου διδάσκει σεβασμό, καρτερία, πειθαρχία και εργατικότητα.
> Είναι το Ράλι ακρόπολις δύσκολος αγώνας; Ναι, Ανέκαθεν ήταν. Και αν οι φετινές Ειδικές Διαδρομές φαίνονται πιο «στρωτές», άρα πιο εύκολες φαινομενικά, είναι τόσο απαιτητικές που ο βαθμός δυσκολίας τους δεν φαίνεται αμέσως. Επίσης αν συνυπολογίσετε τα «σφικτά» ωράρια στις απλές διαδρομές, τότε θα καταλάβετε γιατί το Ακρόπολις δεν είναι εύκολος αγώνας. Χώρια που υπάρχουν και Ειδικές Διαδρομές που ως άλλες «Σειρήνες» μπορεί να κάνουν να χάσεις τον ρυθμό σου. Κι αν «κοιμηθείς» λ.χ. στους Αγίους Θεοδώρους, ή την Παύλιανη ή τον Πύργο, τότε αντίο επιδόσεις!
> Επέλεξα μία φωτογραφία μου από το 50ο Ράλι Ακρόπολις του 2003 με τον πρωτάρη τότε Jari-Matti Latvala. Του είχα πει τότε, όντας πιτσιρικάς 18 χρονών ο Jari-Matti, ότι θα γίνει σπουδαίος (το είχα αυτό με την «ανάγνωση» ταλέντων, ανέκαθεν). Και έγινε. Μια ματιά στην πορεία του, τα εξηγεί όλα. Το καπέλο που φοράει, το «παρέλαβα» από το δωμάτιό του στο “Γαλήνη” των Καμένων Βούρλων μετά τον αγώνα και κοσμεί μέχρι και σήμερα την πλούσια συλλογή μου από memorabilia του WRC.
> Αν κάτι μου έμεινε από την ανακοίνωση της επιστροφής του Ράλι Ακρόπολις στο WRC; Ναι, η παρέλαση των αγωνιστικών αυτοκινήτων στην πόλη της Λαμίας που κόρναραν ασταμάτητα για να διατρανώσουν στον κόσμο ότι: Το Ράλι Ακρόπολις γύρισε!
