Για κάποιους είναι η αρχέτυπη αγωνιστική μπερλίνα. Για κάποιους άλλους το καλύτερο αγωνιστικό όχημα που βγήκε ποτέ από την ίδια μήτρα με μοντέλο παραγωγής. Για όλους, πάντως, τους απανταχού φίλους των μηχανοκίνητων, η BMW M3 E30 είναι από τα πιο αγαπημένα σχήματα, τα πιο καθαρόαιμα «γκάζια», με τους πιο εκμαυλιστικούς ήχους και την πιο εντυπωσιακή παρουσία σε πίστες και σιρκουί. Ιδιαίτερα, δε, με τα χρώματα της γερμανικής μπίρας η M3 διέπρεψε στο πρωτάθλημα DTM και δη κατά τη διάρκεια μιας περιόδου που κατά κοινή πεποίθηση θεωρείται σαν «χρυσή», δηλαδή στο τέλος της δεκαετίας του ’80 και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90.
Σε ό,τι αφορά στον κινητήρα, η BMW εισήγαγε την Μ3 στους αγώνες με τον δίλιτρο του αυτοκινήτου παραγωγής, υπερκυβισμένο στα 2,3 λίτρα, με απόδοση 300 ίππων. Το περίφημο τμήμα «Μ» της βαυαρικής εταιρείας εργάστηκε πάνω στο τετρακύλινδρο μοτέρ, μετατρέποντας την κεφαλή των κυλίνδρων σε τετραβάλβιδη. Χρησιμοποιήθηκε – ύστερα από τις δέουσες περιποιήσεις – η εξαβάλβιδη κεφαλή από το μοτέρ της Μ1, ενώ ο στρόφαλος ήταν σχεδιασμένος ώστε να αντέχει σε ρυθμούς περιστροφής άνω των 10.000 στροφών.
Εκτεταμένες επεμβάσεις έγιναν όμως από τους χειρουργούς – τεχνικούς της Μ σε ολόκληρο το σώμα της Μ3, με αποτέλεσμα οι οδηγοί της να παραμιλούν, όχι μόνο για τη δύναμη, αλλά και για το κράτημά της σε κάθε είδους διαδρομή. Οι χρόνοι που επιτυγχάνονταν με την Μ3 ήταν παραπλήσιοι αυτών που κατέγραφαν κατά πολύ ισχυρότερα μοντέλα της BMW, όπως οι Μ1 και Μ1 Turbo, με 470 και 800 άλογα αντίστοιχα.
Προϊόντος του χρόνου η Μ3 Ε30 αναβαθμίστηκε, φτάνοντας τελικά στους 380 ίππους, ενώ καθ’ οδόν έδρεπε δάφνες σε DTM, αγώνες αντοχής, ράλι κ.λπ. Και, φυσικά, γινόταν αντικείμενο πόθου ως αφίσα σε ανδρικά δωμάτια κάθε ηλικίας. Πάντα «διπλωμένη» – και δεν εννοούμε την αφίσα.
