Στην Ελλάδα από τις αρχές του περασμένου αιώνα υπήρξαν πολλές αξιόλογες προσπάθειες για την κατασκευή αυτοκινήτων. Πριν λίγο καιρό γράψαμε αναλυτικά για την προσπάθεια της ΤΕΟΚΑΡ στον Βόλο για την οποία μπορείτε να διαβάσετε πιο κάτω στον σχετικό σύνδεσμο.
Διαβάστε ακόμη: ΤΕΟΚΑΡ – Βόλος: Όταν οι Ιάπωνες υποκλίθηκαν στους Έλληνες
Στο σημερινό μας θέμα θα αναφερθούμε στην Alta. Η Alta (δεν είχε καμία σχέση με την βρετανική εταιρεία με την ίδια ονομασία) ήταν μία εταιρεία η οποία είχε εξειδίκευση στα τρίκυκλα οχήματα. Κατασκεύαζε από μοτοσυκλέτες έως επαγγελματικά οχήματα και φυσικά αυτοκίνητα.
Διαβάστε επίσης: Τι ισχύει με την τιμή της βενζίνης στην Ελλάδα; Τι πληρώνουμε τελικά;
Η Alta ιδρύθηκε το 1958 στην Αθήνα, αρχικά ως κατασκευάστρια τρίτροχων επαγγελματικών οχημάτων, 50 κ.εκ. με την ονομασία Colibri. Η ονομασία Alta δόθηκε στην εταιρεία το 1962 και προερχόταν από τα αρχικά του ονοματεπώνυμου Αλεξάνδρα Τανγκαλή, συζύγου του ιδρυτή της μάρκας Ιωάννη Τανγκαλή.
Το 1967 η εταιρεία παρουσίασε το μοντέλο A700, ένα τρίκυκλο φορτηγό ανεπτυγμένο από την ίδια, με 2κύλινδρο κινητήρα της BMW, ισχύος 35 ίππων, και ωφέλιμο φορτίο 800 κιλά. Το φορτηγό αυτό, έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα οχήματα αυτού του είδους στην Ελλάδα.
Το 1968 η Alta έκανε το μεγάλο της βήμα παρουσιάζοντας το Alta 200. Ένα τρίτροχο, επιβατικό αυτοκίνητο (τα τρίτροχα είχαν ευνοϊκότερη φορολογική μεταχείριση τότε καθώς αντιμετωπίζονταν ως μοτοσυκλέτες από την ελληνική νομοθεσία).
Η κωδική ονομασία του προερχόταν από το μοτέρ του, το οποίο ήταν Heinkel 200 κ.εκ. και ήταν βασισμένο στο γερμανικό Fuldamobil (το οποίο παρήχθη από την εταιρεία Attica στην Ελλάδα έπειτα σχετική άδεια). Η τιμή του, όπως μπορείτε να δείτε και στην φωτογραφία πιο πάνω ήταν στα 39.500 δραχμές (με καλοριφέρ όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά), το 1969. Η άδεια κυκλοφορίας του ανέφερε χωρητικότητα τριών ατόμων, ενώ το κιβώτιό του ήταν τετρατάχυτο (+όπισθεν).
Φυσικά διέθετε το δικό του αμάξωμα με έντονες σχεδιαστικές διαφορές, ώστε να μην μοιάζει στο μοντέλο στο οποίο βασιζόταν. Η παραγωγή της εταιρείας μεταφέρθηκε στην Ελευσίνα, όπου και λειτούργησε έως και το 1978.
Με πληροφορίες από το βιβλίο του Λάμπρου Σ. Σκαρτσή “Greek Vehicle & Machine Manufactures 1800 to Present”
